ı Yaşar. - Xüsusilə , bu acını sevdiyin, əziyyətini çəkdiyin insandan görəndə ümidin hər yerdən üzülür.
-Mən səni aldatmamışam, - Bahar dolmağa başlayan gözlərini yuxarı qaldırdı.- Mən günahsızam. Məni özüm aldadılmışam. Elə bilirdim , sən başqasan, amma sən də ...
-Hec nə eşitmək istəmirəm, - Yaşar anidən ayağa qalxdı və nə isə demək istəyən Baharın sözünü yarım qoydu.
-Yaşar...
-Nə isə yemək istəyirsən?
Bahar aşağı endirdiyi başını buladı və göz yaşlarını sildi.
-Amma yeməlisən. Gedim bir şey alım.
-Mən yemək hazırlamışam, almaq lazım deyil. Əgər istəyirsənsə, ye, mən yeməyəcəyəm.
-Yaxşı, o zaman sən dincəl, mən isidib yeməyini buraya gətirəcəm, -Yaşar onu eşitmirmiş kimi davrandı.
-Ehtiyac yoxdur, mən ac deyiləm.
-İnad eləmə , Bahar! Yeyəcəksən dedim!
Bahar o, çıxan kimi üzərini örtüb yatmağa çalışdı, yoxsa daha çox ağlayacaq və daha çox ona qulaq asmalı olacaqdı. Və həqiqətən də ,Yaşar üzərində yemək olan sini ilə içəri keçəndə o artıq yuxuya getmişdi. Yaşar yeməyi bir kənara qoyub yenidən yatağın bir qırağında özünə yer etdi. Dodaqları yaralı, üzü çökmüş arvadına dəqiqələrlə baxdı və onun tərəfindən hazırlanan şorba dolu qabı əlinə alıb qaşıqlamağa başladı. Göz yaşları yanaqlarından aşağı doğru süzülür, ağzından içəri ötürülən hər qaşıq yemək içinə zəhər kimi axırdı.
-Bagışla, - dedi və bir qaşıq daha ağzına aldı.- Bağışla məni, Bahar, bağışla, - Yaşar sonunda qabı yerinə qaytarıb , əlləri ilə üzünü örtdü.
-Bagışla, məni bağışla...Mən... Bağışla...
Artıq yuxuda olan Bahar onu və onun yalvarışlarını eşitmirdi, amma sanki hiss edirmiş kimi üz-gözünü turşudub, yerində narahat şəkildə tərpəndi. Yaşar göz yaşlarını silib onunla üzbəüz uzandı və arvadını qolları arasına alıb, sıx-sıx qucaqladı. Axı niyə hər şey bu qədər çətin idi, niyə?
Səhər Bahar gözlərinin üzərinə düşən günəş şüalarının təsiri ilə oyandı. Bir az daha mürgüləmək istəyinə qalib gələ bilmirdi; bədəni çox zəif idi.Gözlərini açanda özünü böyük yataqda tək tapdı. Düzü, Yaşarın onunla