yatağı bölüşəcəyi kimi ümidi də yox idi. Əlbətdə , o, gecə onu bağrına basan ərinin peşmançılıq hisslərindən tamamilə xəbərsiz idi. Yaşar səhər tezdən xəstəxanaya getmişdi deyə ev boş idi. Amma Bahar hamama girib çıxana qədər o artıq evə qayıtmışdı. Yaşar bu gün işə getməyəcəyi xəbərini çoxdan Ayaza vermiş və bu yoxluğun bir neçə gün çəkəcəyini bildirmişdi.
Hamamdan çıxan Bahar ərini qarşısında görəndə, gözlərindəki heyrətlə ona baxdı və sərbəstlikdən açıq qoyduğu bədənini dəsmal ilə örtməyə çalışdığı bir zamanda Yaşar yaxınlaşıb qızın əlini saxladı.
-Nədir? Nəyi gizlətməyə çalışırsan?- onun üzündəki bic gülümsəmə Baharın heç də xoşuna gəlmədi.
-Mmən, sadəcə...- Bahar sözləri bir-birinin ardınca düzməkdə çətinlik çəkərkən, Yaşar artıq əlini atıb onun çılpaq bədənini özünə tərəf çəkmişdi. Elə həmin an Yaşar öz həyat yoldaşının qorxusunu hiss edə bildi. O başa düşdü ki, Bahar yaxınlıqdan və ya belə desək, məcburi yaxınlıqdan çox qorxur. Və bu qorxunun səbəbi , bu yaxınlığa haqqı çatan öz əridir. Bəlkə də bu haqqı tamamilə itirən əri...Yaşar barmaqlarını onun yaş saçları arasında, isti nəfəsini isə islaq üzündə gəzdirdi. Baharın bədəni xoş ürpənti ilə titrədi. Qanın bədənində necə dolaşdığını hiss edirdi.Tənəffüsü və nəbzi artmaqda idi. Bütün bunlara qarşı çıxmaq çətin idi. Dünən olanlar hələ də beynində ikən, yenidən hisslərə qapılmağın axmaqlıq olduğunu yaxşı bilirdi, lakin fiziki aclıq üstün gəlirdi.Bir-birlərinə yapışması sayəsində aralarında qalıb vecsiz sallanan dəsmalı Yaşar bir həmlə ilə çıxarıb qırağa atdı. Və budur, Bahar tamamilə çılpaq onun qolları arasında idi. Çox qayğıkeş , çox nəvazişkar əri əlini onun kürəyinin dərisində gəzdirdikcə, Bahar ürəyinin boğazında atışını müşahidə edirdi. Tamamilə halsız; müqavimət göstərmək üçün nə halı, nə də istəyi yox idi. O, ərinin qayğısına çox ehtiyac duyurdu. Yaşarın öpüşünə can atan dodaqları irəli gəlmiş , göz qapaqları qaşları kimi kip sıxılmışdı.
-Yemək yeməlisən, - pıçıldayan səs Baharın gözlərinin