n heyrətlə açılmasına səbəb oldu. Qız iri gözlərlə üzündəki birtərəfli şəhvani gülümsəmə , gözlərdəki parlaqlıq ilə onu süzən ərinə baxırdı.
-Hazırlaş və düş aşağı, - Yaşar səsini yüksəldərək geri çəkildi və onu ağuşundan azad etdi. Bahar o çıxdıqdan sonra belə saniyələrlə özünə gəlməyə çalışdı. Özündən asılı olmayaraq dodaqları təbəssüm ilə dartıldı və o, bu xoş hissə necə ac olduğunu başa düşdü. Əlinə keçən ilk paltarı əyninə keçirəndən sonra aşağı düşüb, artıq Yaşar tərəfindən hazır olan süfrəyə qarşısında ayaq saxladı. Yaşar pendirindən, yağından əsirgəmədən masanın üzərinə səhər yeməyi şəklində hər şeyi düzmüşdü. Baharın biganə baxışları masanın üzərində gəzdi və ayaqüstə son ştrixlərini edən Yaşara yönəldi.
-Ələşsənə,- Yaşar əli ilə oturacağa işarə etdi. Bahar sakitcə keçib oturdu, amma soyuq üz ifadəsi dəyişmədi.
-Həkim dedi ki, düzgün qidalanmalısan. Səhər yeməyi isə ən vacib yeməkdir. Günün enerji balansını məhz səhər yediyin qida tənzimləyir, - danışaraq , Yaşar da keçib Baharın yanında oturdu. Lakin onun sözləri və çaşqın hərəkətləri Bahara təsir etmirdi.
-Niyə yemirsən?- Yaşar içində qaynayan coşqunun astanasında dayanaraq, soruşdu. Köksünü ötürdü; nəzərləri soyuq , siması buz kimi idi. Aralarında yenə susqunluq yaranmışdı və Yaşar bir daha cəhd etməyə çalışaraq ,Bahara müraciət etdi.
-Bahar, nə olub?
-Bəsdir daha-Bahar gözlərini qarşısındakı boşqabdan çəkməyərək dilə gəldi.
-Nə?- Yaşar gözlərini qıydı.
-Bu oyunu oynamağa ehtiyac yoxdur, Yaşar, - nəhayət qayğılı, yaşıl gözlər Yaşara baxdı.- Nə sən, nə mən əvvəlki kimi olmayacağıq. Hər şey dəyişib və bunu biz etmişik. Gecdir. Bundan sonra nə mən səni , nə də sən məni bağışlaya bilməyəcəyik. Gəl, qurtaraq.
-Nə demək istəyirsən?- Yaşar qırıq-qırıq