Bakı tamam yad birinə belə öz qollarını açır, bağrına basırdı. Amma San Dİego elə deyildi, bir az soyuq şəhər idi. Bəlkə də, mən burada yeni olduğum üçün alışa bilmirdim… Hərhalda belə idi və zamanla alışacaqdım. İnsanoğlu nələrə alışmır ki… Gəldikdən iki həftə sonra işləməyə başlayacaqdım, ona görə ötən günlərimi sadəcə şəhəri tanımaq və yeni evimə alışmaq üçün sərf edirdim. Qəhvə fincanını əlimə alıb eyvana gələrək mənzərəyə qarşı qoyduğum kresloya əyləşdim. Şəhər buradan o qədər gözəl görünürdü ki, sözlə ifadə edilməz. Bu səbəbdən eyvanda, çiçəklərin arasında oturub San Diego mənzərəsini izləyə biləcəyim xüsusi yer düzəltmişdim. Çünki günəş batarkən yaranan alatoranlıq ən sevdiyim və mənə huzur verən tək şey ola bilərdi. Qardaşıma ev axtararkən tək istəyimin eyvan olduğunu bildirmişdim. Bu səbəbdən qardaşım mənim üçün çox gözəl ev tapmışdı. Qəhvəmi yudumlarkən düşücələrim yenə keçmişə getmişdi. Nə çox şey olmuşdu, nə çox şey yaşamışdım. Acı dolu o günlərimi Bakıda qoyub yad şəhərə, yad insanların içinə gəlmişdim. Acım hələ təzə olsa da buraya gəlmək mənə yaxşı təsir etmişdi… Onur gəlmişdi ağlıma. Yəqin ki, körpəsi dünyaya gəlmişdi. Görəsən qız idi yoxsa oğlan? Əslində, cinsiyyətin nə önəmi vardı ki, əsas sağlıqlı olması idi. Ümid edirdim o körpənin xoşbəşxt bir həyatı olar və ALLAH onu hər zaman yaxşı insanlarla qarşılaşdırar. Qapının döyülmə səsinə fincanı masaya buraxıb dəhlizə çıxdım. Gələnlərin qardaşımgil olduğundan əmin idim. Gəldiyim gündən bu yana məni heç tək qoymamışdılar. Bunu mənim üçün etdiklərini bilirdim, lakin istəmirdim mənə görə narahat olsunlar. Çünki onlar yeni evli idilər, bir - birilərinə vaxt ayırmalı və özlərinə görə həyatları olmalı idi. Qapını açıb birbaşa gileyləndim. - Deyəsən, sizinlə yaxın yerə daşınmaq heç yaxşı bir fikir deyilmiş. - Niyə? Bizi istəmirsən? Qardaşım qaşlarını düyünləyib sualını ünvanladı. - Əlbəttə yox, mənim əziz qardaşım, baş - başa gəzmək əvəzinə məni düşünürsünüz. Bu da məni narahat edir. - Hümeyracan, bizə