ə görə narahat olma, biz səninlə olmaqdan şadıq. - Ah bizim kübar gəlinimiz… Keçin içəri. Onları içəri buyur etdikdən sonra divara yaslanıb gülümsədim. Əslində, qardaşımın və həyat yoldaşının mənimlə maraqlanmaları xoşuma gəlirdi. Otağa keçib soruşdum. - Qəhvə içirsiniz? Hər ikisi razılığını bildirdikdən sonra davam etdim. - Siz eyvana çıxın, qəhvələri hazır edib gəlirəm. Mətbəxə keçib qəhvə hazırladıqdan sonra mən də eyvana çıxdım. - Əzizim, sabah üçün hazırsan? Qardaşımın sualına başımı yellədim. - Hazıram. - Səhər mənim vacib iclasım var. Bir az erkən hazır olarsan, bərabər gedərik. - Sən mənə görə narahat olma, qardaş, erkəndən iclasına get. Mən özüm gələcəyəm, yolu bilirəm, dili bilirəm. - Yox, əzizim, buna izin verə bilmərəm. - Əliş, xahiş edirəm. Bu uşaqlıqdan qalma bir xitab şəkli idi və qardaşım çox sevirdi mənim ona “Əliş” deyə müraciət etməyimi. - Yaxşı… Kənan gözləyəcək sabah səni. - Kənan? O, kimdir? - Necə yəni? Mənim tələbə yoldaşım eyni zamanda ortağımı tanımırsan? Toyumada gəlmişdi. - Mən elə bilirdim sənin ortağın amerikalıdı. Heç soruşub maraqlanmaq ağlıma da gəlməyib. Əlinin toyunu xatırlamağa çalışsam da o gözəl günümdən belə tək ağlımda qalan Xəzərlə davalarımız idi. Qardaşımın dostları gəldiyini bilirdim, ancaq kim olduqlarını bilmirdim. - Yox, Kənan da azərbaycanlıdır. - Bu daha yaxşı oldu. Ən azından işlədiyim adamın nə dediyini başa düşərəm. - Elə danışırsan, elə bil dil bilmirsən. - Bilirəm, amma müdürün öz millətimizdən olmağını bilmək, ayrı güvən verir. Beləcə söhbət edərək gecəmizi keçirmişdik. Bir neçə saat sonra qardaşımgil getmək üçün sağollaşıb evdən ayırıldılar. Onları yola saldıqdan sonra otağa keçib qardirobun qarşısında dayanaraq sabah üçün geyim seçməyə başladım. İlk dəfə işləyəcəkdim və bunun üçün çox həyəcanlı idim. Heç iş təcrübəm olmasa da bacaracağıma inanırdım. Qiyafələrimi hazırladıqdan sonra yatağa uzandım. Sabah mən yeni bir həyata başlayacağam. Artıq sözün əsl mənasında keçmişi keçmişdə qoymağımın zamanı gəlmişdi.