Bolum 12.

Yeni ev, yeni həyat, sadə ümidlər və sadəcə ümidlər… Bunu bir kitabda oxumuşdum çox xoşuma gəlmişdi. Amma gün gəlib də bir gün bu cümlənin həyatımın tək həqiqətinə çeviriləcəyini bilmirdim. O gündən sonra çox çətin günlər keçirmişdim, hətta bir neçə ay psixoloji dəstək belə almışdım. Xəzərlə boşandıqdan sonra Bakıda qala bilmirdim. Sanki şəhərin hər künc - bucağı, gəzdiyim küçələr, gördüyüm hər mənzərə günahkar olduğumu mənim üzümə vururdu. Həkimimin dediyinə görə, bütün günahı özümdə görməyim düzgün davranış deyildi. Başqalarının səhvini də özümdə görməli deyilmişəm. Bəlkə də, haqlı idi… Bilmirəm… Boşanmağımız, qarşılıqlı razılaşma yolu ilə olduğu üçün heç bir problem yaşanmamışdı. Maddi heç bir tələbim yox idi onsuz. Xəzər nə qədər təzminat ödəmək üçün israr etsə də, qəbul etməmişdim. Hansı haqla qəbul edə bilərdim ki? Günlər, aylar bir - birini əvəz edirdi, lakin mən həyatıma qaldığım yerdən davam edə bilmirdim. Getdikcə daha da içimə qapanırdım. Bu səbəbdən ailəm həkimin məsləhəti ilə məni Amerikaya, qardaşım Əlinin yanına göndərməyə qərar verdilər. Bu yolla uzaqlaşmağın mənə yaxşı gələcəyini düşünürdülər. Mən də elə düşünürdüm. Başqa mühitdə az da olsa yaşadıqlarımı geridə qoymağı bacarardım. Bu səbəbdən verilən qərarı, heç bir etiraz etmədən qəbul etmişdim. Qardaşım evləndikdən sonra ailəsi ilə təkrar Amerikaya, Kaliforniya ştatının San Diego şəhərinə qayıtmışdı. Burada onun tələbə yoldaşı ilə qurduğu şirkətləri fəaliyyətini davam etdirirdi. Bildiyim qədəri ilə də çox iş görmüş və yetəri qədər də tanınan bir şirkət idi. Qardaşım da elə öz yanında işləyə biləcəyimi demişdi. Buna razılaşmışdım, amma bir şərtim vardı. İstəmirdim qardaşımgilə yük olum. Onlar yeni evli idilər və mənim onları narahat etməyə heç haqqım yox idi. Təkbaşıma yaşamağımı qəbul etmələrini şərt qoşmuşdum. Ailəm başda razılaşmasada, mənim israrımı görüb qəbul etmişdilər. Qardaşım öz evlərinə yaxın yerdə mənim üçün ev kirayələmişdi. San Diego doğurdan da çox gözəl şəhər idi.