,unutmamısan,-deyərək sevgi dolu gözlərini Nigarın sehrli qəhvəyi gözlərinə dikdi. Nigar bu baxışlarda özünü itirirdi.
-Mən Aylinin yanına gedim,-Samirə verəcəyi cavabı olmadığı üçün cəld onun yanından uzaqlaşıb Aylinin yanına gəldi.
-Quzum, yaxşısan?
-Yaxşıyam. Əlbəttə, yaxşıyam,-deyib özünü gülümsəməyə vadar etsə də,Nigar Aylinin kədərini anlayırdı.
-Aylin, səni yaxşı tanıyıram...-araya çökən sükutu yenə Nigar pozaraq: Sara ilədir?—soruşdu.
-Hə. zəng etmişdim..Telefonu Sara götürdü.
-Aa. Lap elə,-təəcübünü gizlədə bilməyən Nigarın ağzı açıla qalmışdı.
-Boş ver, Nigar, - dedi,- mən artıq öz cızdığım bu yolda gəzməyə öyrənəcəliyəm. Nə olur ,olsun.
Artıq hamı dağılışmışdı. Aylin hər zamankı kimi yenə də tənhalığı ilə baş - başa idi. Qayınanası gecəni onlarda qalması üçün təkid etsə də, Aylin getmək istəməmişdi. Öz evi daha rahat imiş. Evinə öyrəşibmiş. Səlimin evə gələcəyinə heç ümidi olmasa da, getmək istəmirdi. Heç özü də anlamırdı bu inadı. Davamlı Səlimi düşünmək onu incidirdi. Bütün fikirlərini alt üst edən bu ad ona xoşbəxtlik vermirdi.Onu incidirdi.
Səlim ad gününü Sara ilə keçirsə də, Aylin ağlından heç cürə çıxmırdı. Hətta Sara "fikrin başqa yerdədir" deyərək bir ara Səlimdən küsmüşdü də. Bütün fikirlərinə Aylinin hakim kəsilməsi heç də xeyrə əlamət deyildi. Bunu Səlim anlayırdı. Bu hisslər onu qorxudurdu.Onunla zaman başqa cür idi. Aylin Səlimə bir sakitlik gətirirdi. O, sakitlik qoxurdu. Onun saçları, gözləri ,əlləri, möhtəşəm qəlbi Səlimə sanki düşmən kəsilmişdi. Düşmən deyildisə,niyə bütün ruhuna əzab verirdi? Üzünü gülümsətsə də,vicdan əzabı çəkirdi bu hisslərə görə. İndi o,Saranın evində idi. Amma özünü yad hiss edirdi. Bu hiss etdiyindən isə xəcalət çəkirdi. Bu gün Sara ilə bir az gəzib əyləndikdən sonra Saranın təkidi ilə evə gəlmişdilər. Səlim şəhərdə Sara ilə çox görünməməyə çalışırdı. Ona görə də evə gəlmə təklifi göydəndüşmə olmuşdu. İndi isə buna peşiman idi.Sara həzin musiqi qoyub Səlimi rəqsə dəvət etdi. Onlar rəqs etməyə başladı.