. Sara Səlimə daha da yaxınlaşdı. Səlim Saranın nəfəsini dodaqlarında hiss etməyə başlayanda artıq narahat oldu. Bu yaxınlıq ona heç də xoş təsir etmirdi.Sara Səlimi öpməyə hazırlaşırdı. Səlim bunu etmək istədiyinə əmin deyildi.Sara Səlimə daha da yaxınlaşanda Samir Səlimə zəng etdi. "Nəcəbsə tam zamanında zəng etdin, dost",-dodaqaltı sevinərək zəngi açdı.
-Alo. Səlim.
-Hə, Samir.
-Hardasan sən?
-Saranın evində. Niyə soruşursan ki?
-Daha heç nə.
-Samir,de, görək nə olub axı. Elə belə zəng etməzsən sən.
-Bir daha ad günün mübarək .
-Çox sağ ol,Samir. Bayaq təbrik etmisən də... Elə bunun üçün zəng etmişdin?
-Aylin zəng etmişdi?
-Aylin? - təəccüblənmişdi Səlim.
-Hə də Aylin.
-Yox, danışmamışam onunla. Nolub ki?
-Daha heç nə, Səlim. Evə gedəndə anlayacaqsan, - deyib Samir telefonu söndürdü.
Səlim cəld gələn cavabsız zənglərə baxaraq Aylinin nömrəsini axtarsa da, onu cavablanmış zənglər arasında gördü... Baxışlarını Saranın üzündə cəmləsə də,Sara heç nə anlamırdı. Səlim nəsə demək istəsə də, fikrindən daşındı. Səlim anlamışdı ki, Sara bu zəngi bilərək açıb. Ona əsəbiləşməyə də haqqı yox idi. Odur ki ,heç bir şey demədi.
Aylin evdə sıxıldığı üçün tənhalığını da alıb harasa getmək istəyirdi. Maşına oturub bilinməz yollarda ağlayaraq maşını sürət ilə sürdü. Gözündən axan yaşlar sükanı idarə etməkdə ona əngəl olduğu üçün sahil kənarında saxladı maşını. Maşından düşüb bir az oturdu burda. Ağladı. Səhv insanı sevdiyi üçün ağladı.. Qəlbi ağrıdığı üçün ağladı. Tənhalığı üçün ağladı. Əbədi bir yalnızlığa düçar olduğunu düşündü. Sevgi bu olsa gərək. İnsana dərd verir. İnsanı ağladır. Jan Jak Russo deyir, dərindən sevmək-özünü unutmaq deməkdir. Aylinin də ruh halı bu idi. Dərindən sevirdi. Elə bir dərinliyə dalmışdı ki, artıq batmaq üzrə idi. Özünü isə unutmuşdu. Xoşbəxtliyini unutmuşdu. Ağlı,düşüncəsi, qəlbi tək bir insanın adını pıçıldayırdı:Səlim
Adını eşitməsi ilə çevrilib yana baxdı.Yanına oturan adamı görəndə təəccübləndi.

Paramparçadır qəlbim,
Məzarına