təmir etməli idi. Aylinlə arasına isə bir hədd qoymalı idi. Belə davam edə bilməzdi. Günü-gündən Aylinə daha çox bağlanırdı. Ona görə də artıq çalışıb Aylindən uzaq durmalı idi. Son qərarını verib aşağı düşdü. Aylin oturub çay içirdi. Amma o qədər düşüncəli idi ki, Səlimin "sabahın xeyir " deməsi ilə diksinmişdi.
- Noldu? Qorxutdum?
-Fikir vermə. Sadəcə bir az dalmışdım. Gəldiyini eşitmədim,-deyərək masadan qalxdı. Üzünü Səlimdən gizlətməyə çalışırdı. Dünən baş verənlər onsuzda onu utandırmışdı. İndi də Səlimin üzünə baxmaq onu daha da utandıra bilərdi. Odur ki, fürsəti tapan kimi yuxarı çıxmaq istədi. Səlim Aylinin önünə keçib:
-Aylin....-dedi. Baxışlarını Səlimə dikən Aylin özünü itirdi. Qəlbi yerindən çıxmaq istərcəsinə döyünürdü. Ritmi tənzimlənə bilməyən ürəyinə söz keçmirdi. Heç cürə Səlimi özünə qadağan edə bilmirdi. Səlim də baxışlarını Aylinə çevirərək sözünün ardını gətirməyə çalışdı.
-Bir-birimizlə qaçdı-tutdu oynamayaq,bəlkə,-deməsi ilə Aylin təəccüblü baxışını Səlimə çevirdi. Amma heç nə demədi . Sadəcə susdu,— Əzizsən ,Aylin ,mənə... Sadəcə ... -nə deyəcəyini də bilmirdi. Peşiman olduğunu deyə bilmirdi. Axı Aylinin öpüşü onun üçün heç də peşmanlıq deyildi. Əksinə,bu hiss onun üçün çox dəyərli idi. Hər şeyi dəyişmək istərdi. Sadəcə hələ də özünə sevgisini etiraf edə bilmirdi. Əmin deyildi özündən. İndi də Aylinlə etdiyi bu söhbətə bir məna verə bilmirdi. Tamam başqa sözlər demək istərdi. Lakin demirdi... Səlimin danışmaqda çətinlik çəkdiyini görən Aylin özü danışmağa başladı.
-Səlim,narahat olma. Bilirəm bu olmamalı idi. Başa düşürəm ,peşimansan. Narahat olma. Hər şey qaydasındadır,-deyərək özünü gülümsəməyə məcbur etdi. Sonra isə asta-asta pillələri qalxdı.Səlim isə gülümsəyə bilmirdi. Donub qalmışdı. Yenə də hər şey korlanmışdı. Anlamadığı bu hisslər onu əsir almağa davam edirdi...

İşdə Səlim Saraya yenə də zəng etməyə davam edirdi. Artıq əmin idi,Sara olmalı idi onun yanında. Özünü Aylinə layiq də bilmirdi. Zənglərinə cavab ala bilmədiyi