idi. Amma sən mənim könlümü almaq yerinə ortada yox idin,-deyərək Sara doluxsundu.
-Sara , bağışla. Mən , həqiqətən,belə olmasını heç istəmirdim. Ufff...
-Yaxşı... Gəl,daha dalaşmayaq,Səlim,-deyib Səlimi qucaqladı.
-Məncə də,daha dalaşmayaq.
-Bəlkə,burda qalasan bu gün,-Sara təklif etdi.
-Yox , Sara. Bu düzgün olmaz,-dedi.
-Səlim,bura evdir. Kim nə biləcək axı?
-Sara ,gəl bununla bağlı da mübahisə etməyək.
-Yaxşı. Necə istəyirsən,-deyərək üzünə süni təbəssüm yerləşdirdi.
-Yaxşı... Mən daha gedim,Sara... Sabah birlikdəyik?
-Sabah?-deyərək təəccüblə Səlimə baxdı.
-Sara,unutdun,deyəsən?
Sara heç nə anlamadığı üçün çaşqın nəzərlə Səlimə baxıb susurdu.
-Sara, sabah mənim ad günümdür. Mən də səninlə qeyd edim, istəyirəm.
Sara gülərək:
-Həə..Əlbəttə..Yadımda idi. Sadəcə bir anlıq çaşdım. Mənimlə keçirmək istədiyini bilmirdim..
-Əlbəttə, səninlə keçirəcəm.

Səlim evə gələnə qədər Aylin onu gözləmiş, yatmamışdı. Ondan uzaq durmağa çalışdıqca daha çox aşiq olurdu. Hər gün bir az daha ölürdü sanki. Qarşılıqsız sandığı sevgi onu hər şeydən çox pərişan edirdi. Aylin qapıda Səlimin maşınını görüncə dərhal yuxarı-otağına qaçdı. Hər zaman Səlim evə gec gələndə Aylin beləcə onu gözləyirdi. Narahat olurdu.Sağ-salamat evə çatdığını bilincə rahat olurdu.Onda daha rahat şəkildə yuxuya dala bilirdi. Səlim isə hər şeydən xəbərsiz idi.
Aylin Səhər Səlimə gözəl bir ad günü təşkil etmək istəyirdi. İlk öncə özünü Səlimin ad günüsü olduğunu bilmirmiş kimi göstərmək istəyirdi. Səlim axşam işdən gəlincə isə ona əsl sürpriz edəcəkdi. Bunu düşünərək gülümsədi. Səlimin otağının qapısının səsini eşitdikdən sonra yatağına girib şirin yuxuya daldı.Səhər çox işi var idi.
Səlim səhər yuxudan oyananda Aylin artıq oyanmışdı. Səhər yeməyi yeyirdi. Səlim Aylini görüncə üzündə sərsəm bir gülümsəmə yaranırdı.Səlim şən əhval-ruhiyyə ilə:
-Sabahın xeyir, həkim xanım,- dedi.
-Ooo.. Mister qaraqabaq bu gün sanki gülərüzdü,-deyib gülümsədi.
Səlim masaya yaxınlaşaraq Aylinə yaxın gələrək