Səlimi gözləyirdi. Aylin daha da həyəcanlı idi. Artıq Səlimin iş saatı bitməsindən yarım saat vaxt keçirdi. Qonaqlar hələ də Səlimi gözləyirdi. Qaynanasının "zəng elə, öyrən hardadır?" təkidinə:"Narahat olma, Seyran xala harda var, gələcək", - demiş,amma ürəyində Sara ilə birgə olduğuna dair şübhələr əmələ gəlmişdi.Artıq bir saata yaxın bir zaman keçirdi. Səlim isə ortalıqda yox idi. Artıq hər kəs gözləməkdən bezmişdi. Aylin yuxarı çıxıb Səlimə zəng etmək qərarına gəldi. Nömrəni yığıb "yes" düyməsini basmağı ilə ürəyi şiddətlə döyünməyə başladı. Ürəyi narahat idi.Səlim zəngi açmaq bilmirdi. Daha zəng etmək istəməsə də,son dəfə də Səlimi yığdı. Zəngin açılmasına yenicə sevinən Aylinin eşitdiyi səs ilə sevinci üzündə kədər ilə əvəz olundu.Qarşı tərəfdən Səlimin səsini eşitməyə hazırlasa da, Saranın səsini eşidincə Aylin özünü itirib heç nə demədən zəngi sonlandırdı. Yanağından qeyri-ixtiyarı axan iki damla yaşı silib aşağı düşdü. Hönkürməmək üçün özünü zor saxlayırdı. Qəlbində nəsə qırılmışdı.Özünü zorla gülümsəməyə vadar etdi,aşağı düşərək Səlimin plandan kənar başqa bir rayona getməli olduğunu söylədi.
-Qızım, ona dedin ki, biz gəlmişik ad günüsünü təbrik etməyə, - qaynatası bir ümidlə soruşdu.
-Bəli, Kazım əmi, dedim. Çox təəssüf etdi.Artıq rayona çatmasına az qaldığı üçün də qayıda bilməyəcəyini dedi.
-Hansı rayona gedib? Mən anlamıram nə işidi.
-Heç nə olmaz. Niyə əsəbiləşirsiniz?
-Belə məsuliyyətsizlik olar? Heç olmasa öncədən xəbər etsəydi, qoymazdıq da getməyə.
-Olsun. Heç nə olmaz. Biz də başqa vaxt təbrik edərik.Səlim də nə biləydi axı,-deyərək Aylin Səlimin tərəfini tutmağa çalışdı.
-Onun tərəfini tutma. Sən gör necə əziyyət çəkmisən burda. Bəyzadəmiz isə yoxa çıxıb. Dayan ,mən özüm ona zəng edəcəm, - deyərək telefonu götürdü.
Zəng etmək istəyəndə Aylin ona yaxınlaşıb telefonu astaca alaraq:
-Lazım deyil. Kazım əmi,getmə üstünə,-dedi.
-Yaxşı, qızım. Qoy sən deyən kimi olsun.
Gələn qonaqlar Səlim olmasa da ,Aylinin təkidi ilə bir müddət