ə yaxşı görürdü. Baharın arxasında dizlərini qatlayıb onun kimi yerə çökdüyündə ,adını həyəcanla çəkmiş ,bu çarəsiz, acı içində qıvrılan qızın başını ovucları arasına alaraq bağrına basmışdı. Bahar ağlamırdı, amma bədəni o qədər yorğun, o qədər zəif düşmüşdü ki, Yaşarı istəsə də ,itələyə bilmirdi. Bir az sonra o özündə güc toplayıb , nəhayət, başını qaldırdı və ərinin gözlərinin içinə baxdı. -Sevinmirsən?- pıçıltı güclə sezilə biləcək gülüş ilə birlikdə səslənmişdi. Yaşarın bir xətt üzrə yığılmış dodaqlarının altı titrədi. O nə isə demək iqtidarında deyildi. Bahar Yaşarın onun çiyninə endirdiyi əlini kənara çəkib ayağa qalxmağa çalışdı. Yaşarın da onunla birlikdə hərəkət etməsinə məhəl belə qoymadı. Arxasınca səslənən ərinə tərəf çevrilmədi. Onun yatağa uzanmasını istəyən insanı heçə saydı və səntirləyə-səntirləyə aşağı düşdü, özünü divana atıb ,bu günlər ərzində ona doğma olan yeganə şeyə; tavana baxmağa başladı. Yaşar Əsmərin dediyi hər şeyi etməyə çalışırdı. Vaxtı-vaxtında Bahara dərmanlarını məcburi də olsa içirdir, onun üçün xeyirli olacaq hər şeyi sifariş ilə evlərinə qədər gətirir, Bahar yeməyi yedikdən sonra onu qarabaqara izləyərək , qusmasının qarşısını almağa çalışırdı. Bütün bunlar Baharın zahirinə həqiqətən də öz təsirini göstərmiş; Baharın yanaqları allığını geri qaytarmış, çəkisi artmış, çökmüş gözləri yenidən öz yaşıllığı ilə göz qamaşdırmağa başlamışdı. Lakin həmin gözlərdə aylar əvvəl parlayan işıq yenidən özünü göstərməmişdi. Öz ərinə aşiq olan gözlər indi ona laqeydlik ilə baxır, Yaşara heç nifrət də bəxş etmirdi. Gəlini üçün onsuz narahat olan Fateh, dəfələrlə ona zəng edən və qızları ilə danışmaq istəyən Şəbnəm xanımla Isgəndərə hər dəfə bir səbəb gətirməkdən bezmişdi. Zənglərinə cavab verməyən Yaşar qapını da üzünə açmırdı. Şirkətdə də onu tapmaq olmurdu. Bütün vacib işlərini Ayaz vasitəsilə evdən idarə edən Yaşar atasını evin qarşısında görər-görməz bütün evdə işıqları söndürüb, qapıları bağlayırdı. Əlbətdə, Fateh uşaq deyildi ki, bunu başa