u baxışlarla ona dərdini başa düşdüyümü deyirdim. Çox qəribə idi. Özümü həm günahkar hiss edirdim, həm də eyni onun kimi yaralı. Fincanımı əlimə alıb eyvan məhəccərinə yaxınlaşdım. Şəhərin işıqları gecənin qaranlığını yox etməyə çalışsa da, sayrışan ulduzlar buna imkan vermirdi. Əsrarəngiz bir mənzərə idi… - Yaxşısınız? Kənan bəy mənə yaxınlaşaraq sualını verib o, da səmayı izləməyə başladı. - Həyat doğurdan da çox qəribədir. Bakıdan buraya gələrkən elə bilirdim, bütün yaşadıqlarımı arxada qoymuşam. Ancaq bunun heç də belə olmadığını, haraya gedirsəm gedim qəlbimində mənimlə getdiyini xatırlamağım üçün ulduzlara baxmağım bəs etdi. - Heç bir şey unudulmur. Lakin sizin buna cəhd etməyiniz belə təqdirə layiq davranışdır. - O qədər çox səhvlərim olub ki, bəzən düşünürəm bütün bunları doğurdan mənmi yaşadım. - Həyatda səhvsiz insan yoxdur, gərək hər kəs öz yanlışının fərqinə vara bilsin. - Düzdür. Mən etdiklərimin fərqindəyəm və heç bir səhvimə haqq qazandırmıram. Yaranan dərin səssizliyi Kənan bəy pozmuşdu. - Buraya alışa bildinizmi? - Bilmirəm… Gözəl şəhərdir, lakin soyuqdur. Dünyanın heç bir şəhəri Bakını əvəz edə bilməz. - Əlbəttə, Bakı doğmadır. Yıxılsan bilirsən ki, kimsə qolundan tutub qaldıracaq, ancaq burada yıxıldığın yerdən özün qalxmağa məcbursan. - Eynən. - Amma, ulduzlar haradan baxarsan bax eynidir. - Elədir. Səhvlərimizi xatırlatmaq üçün haraya qaçsaqda bizimlədir. Mənim kinayəli sözlərimdən sonra Kənan bəy dilləndi. - Mən sizin elə də böyük səhv edəcəyinizə inanmıram. - Təəssüf ki, etmişəm. Bu sözlərimdən sonra Kənan bəyin üzümə sabitlənən baxışlarının dəyişdiyini sezmişdim. Canımı acıtmışdı bu baxışlar və istəmsizcə gözlərim dolmasına səbəb olurdu. Arxamı dönərək səssizcə evə daxil olub hamama keçdim. Mənim yaşadıqlarım heç vaxt unudulmayacaqdı. Hara gedirsəm gedim onlar da arxamca gəlib bir kölgə kimi məni izləyəcəkdi. Suyu açaraq əllərimi şırnağın altına uzadıb bir müddət eləcə dayandım. Daha sonra ovucumu su ilə doldurub üzümə çırparaq özümü ələ