x dözməyəcəkdi. bilirdi ki, içində böyüyən bu xəstəlik bir gün onu bütünlüklə yeyib-bitirəcəkdi. İndi getməyə yeri də yox idi; yanına gedəcəyi kimsə də yox idi... Amma nə olursa olsun getməliydi. Hara olursa olsun, bircə bu cəhənnəmdən başqa. Başını qaldırıb, sonuncu dəfə ikinci mərtəbəyə və hal-hazırda hər şeydən xəbərsiz yatan ərinin olduğu otağın pəncərəsinə baxdı. Sakitçilik idi. Həyət qapısına doğru irəlilədi. Yumruqları çox bərk yığılmışdı. Hətta onları bundan sonra heç vaxt aça bilməyəcəyini düşünən Bahar qapıya çatanda bunu asanlıqla bacardı. Darvazanın keçid qapısı azcıq cırıldadı. Nəhayət, Bahar gəldiyi ilk gündən sonra cəmi bircə dəfə tərk etdiyi evdən ikinci dəfə çıxmışdı. Bəs indi? Hara? Kimə? Sağa və sola baxdı. Küçə tamamilə boş idi. Elə hissiyyat yaranırdı, sanki burada heç kim yaşamır. Bütün evlər səssizliyə qapanmışdı. Çətin idi. Bir daha başını qaldırdı və otağın pəncərəsinə baxdı. İşıq hələ də sönülü idi. Deməli, Yaşar hələ xəbərsizdir. Bahar gəldikləri yolu xatırlamaga çalışdı və sonunda sağ tərəfə dönmək qərarına gəldi. Beynində qəribə uğultu var idi. O nə istədiyini bilmirdi. Anidən adını eşitməsi , nəhayət, bütün bu dağınıqlığı aradan qaldırmışdı. Bahar çox istəyirdi ki yanılsın, çox istəyirdi ki, bu dəfə o düşündüyü kimi olmasın. Lakin elə idi. Ağır hərəkətlə çevrildi. Günlərdir; yemədən, içmədən, dərslərini də , işini də , hər şeyi, tamamilə hər şeyi boş verən və durmadan bu küçədə, artıq üzərindəki hər naxışı əzbərə bildiyi darvazanı, işıqları çox zaman sönük olan evi izləməklə məşğul Sənan əldən düşmüş vəziyyətdə onun qarşısında dayanmışdı. Gözləri çuxura düşmüş, gözə çarpa biləcək şəkildə arıqlamış; bir sözlə tanınmaz hala düşmüşdü. Onun bu halı Baharda azca da olsa təəssüf hissi oyatmadı. Sənan onun gözündə təcavüzkar, alçaq , xəstə biri olaraq qalırdı və bu siyahıya yaxşı xüsusiyyət artırmaq fikri yox idi. İndi onu sevdiyi 3 il bir heçə dönmüş, yanıb külə çevrilmişdi.
-Bahar- deyə paranoyadan əziyyət çəkən biri kimi Sənan ona