Bölüm 34

-Bu qədər iyrənirsənsə, bu qədər nifrət edirsənsə, niyə məni burada saxlayırsan? Niyə özünə bu qədər əzab verirsən?- Bahar ağlamasındı. Yaş təbəqəsi ilə bağlanan gözləri nifrətlə parlayırdı. Yaşar nəfəsini onun üzündə gəzdirdi və qızın etiraz etməsinə məhəl qoymadan əlini yenidən saçlarına keçirib, baş barmağı ilə yanağını sığalladı.
-Tək özümə deyil, hər ikimizə əzab verirəm. Özümə sənin kimi qadını dəyərləndiyim üçün, sənə bu qədər ucuz olduğun, mənə eyni hisləri yenə yaşatdığın üçün əzab verirəm və verəcəyəm. Bilirsən niyə? Çünki sən də , mən də , ancaq buna layiqik.- Yaşar fısıldayır və isti nəfəsi ilə onsuz sözlərin təsirindən ağlamaq üzrə olan qıza elə dediyi kimi əzab verirdi.
-O zaman istədiyini et!- Bahar onun üzünə deyil, başqa tərəfə baxaraq hiddətini bildirdi.- Nə istəyirsən et və rahatlan! Əgər ,mən sənin əlində sadəcə oyuncaq olacağamsa, istədiyini eləyə bilərsən. Ömrümün sonuna qədər mənə əzab ver və öz içindəki vəhşini doydur!
Qızın səsi pıçıltı ilə çıxdığı halda, sanki qışqırır və bütün nifrətini qusurdu. Yaşar əlini endirdi, diqqətlə onun gözlərinin içinə baxdı. Onu gördüyü həmin günü xatırladı:ilk baharın yaşıl yarpaqları kimi parlayan gözlər , indi payızda solmuş kimi idilər. Onlar öz son baharını yaşayırdı. Onlar artıq sevmək bacarığını tükətmiş, bütün ülvi hisslərdən təcrid olunmuş , sadəcə nifrət ilə alışıb yanırdılar. Hətta bu nifrət də ,tamamilə hissiyatsız, boş və halsız idi. Bahar hər şeyə laqeyd yanaşırdı. Həmçinin bədəninə. Sevgidən məhrum olmuş bədən indi lazımsız ət parçasından başqa bir şey deyildi onun üçün . Yaşar geriyə çəkildi, üzünü də digər tərəfə çevirdi. Onu görmək istəmirdi. Bu gözlər də , bu gözlərin sahibi də artıq əvvəlki deyildi və bu dəyişimin səbəbi Yaşar özü idi. Vicdan adlı soxulcan ürəyini deşirdi.
Yaşar ayağa qalxmaq üçün artıq hərəkətə gəlmişdi, lakin Bahar onu qolundan tutub saxladı.
-Hara gedirsən? Hə?- bu dəfə o, səsini yüksəltmişdi və utanmadan qışqırırdı. Göz yaşlarını saxlamadan ətrafa