deal with poor people like you!)
Əl - ələ çıxışa doğru irəlilərkən gözlərimi, əlimi qavrayan əldən çəkə bilmirdim. Atam və qardaşımdan başqa hansısa bir kişi, ilk dəfə idi ki, məni bu cür sahiblənirdi. Əlbəttə şiddətə qarşı idim, ancaq o adam həddini çox aşmışdı. Kənan əli ilə sürücüyə getməsini işarə etdikdən sonra mənim oturmağım üçün qapını açdı. Mən oturduqdan sonra da özü sükana keçib maşını işə saldı.
- Bağışla, mənə görə hər şey məhv oldu.
Bunu deməyi özümə borc bilirdim.
- Sənlik bir şey yoxdur.
- Axı bu iş şirkət üçün vacib idi?
- Heç nə səndən vacib deyil.
Yenə eyni ürək döyüntüsü… Ümid edirdim ətrafdan duyulmur.
- Acsan?
Başımı xəfifcə yelləməklə yetindim.
- Mən də çox acam.
Maşını restoranlardan birinin önündə saxladığında, ikimizdə maşından enib içəri daxil olduq. Masalardan birinə keçib sifarişlərimizi verdikdən sonra söhbət etməyə başladıq.
- Mən çox təəssüf edirəm. Əli və sizin bütün əziyyətləriniz məhv oldu.
- Bəs, ”sən”ə keçmişdik?
- Alışmaqda çətinlik çəkirəm… Sənin əziyyətin.
- Bax belə… Ortada sənlik heç bir şey yoxdu. Qadınlara hörmət etməyən biriləri ilə işləyə bilməzdik.
Başımı yelləməklə yetinmişdim. Sifarişlərimiz gəldikdən sonra yeməyə başlamışdıq ki, biranda yan masadan alqışlar yüksəldi. Deyəsən, masadakı oğlan qıza evlənmək təklif etmişdi. Qız isə ayağa qalxıb oğlanın dodaqlarına yapışdı. Bu mənzərə qarşısında qeyri - ixtiyari əlimi üzümə tutub başımı əydim. Hər kəsin içində bu cür yaxınlıq onlar üçün normal sayıla bilər, lakin mən onlardan biri deyildim və bu kimi hallarda azərbaycanlı olmaqdan xüsusi zövq alırdım.
- Utancaqlıq hissi bir qadına ən çox yaraşan şeydir, hələ də sənə… Çox yaraşır.
Kənanın sözləri məni daha da utandırmışdı. Üzümə sabitlənən mavilərdə ilişib qalmışdım. Birtəhər özümü ələ alıb yeməyə davam etdim.
- Hümeyra, olar sənə şəxsi sual verim?
- Buyurun… Yəni, buyur.
- Mən Əlinin toyunda sizi, həyat yoldaşınla səni görmüşdüm. Mehriban cütlüyə bənzəyirdiniz. Ayrıldığınızı eşitdiyim zaman