n təəccübləndim düzü. Niyə ayrıldınız?
- Bizim münasibətimiz elə ən başından səhvlərlə başlamışdı. Səhv də səhvi, yalanı doğurur. Nəticədə yola gedə bilmədik və ayrılmağa qərar verdik.
- Başa düşdüm.
- Deməli məni tanıyırdın. Bəs niyə şirkətə gəldiyim gün heç bəlli etmədin?
- Çox tədirgin idin. Dəhlizdəki əhvalını gördükdən sonra, tanıdığımı da desəydim lap narahat olacaqdın.
İncə düşüncəsi qarşısında sadəcə gülümsədim. Kənan da gülümsəyib dilləndi.
- Əli buraya daşınacağını dediyi zaman, ilk olaraq həyat yoldaşınla gələcəyini düşündüm. O zaman bildim ayrıldığını. Bilirsən, Əli söhbət etməyi sevən biri deyil.
- Təəssüf ki, bacı - qardaş ikimizdə də elə bir xasiyyət var.
- Necə yəni?
Kənan elə maraqla cavab gözləyirdi ki, bir anlıq özümü şagirdinə dərs başa salmağa çalışan müəllim kimi hiss etmişdim.
- Yəni, ikimizdə bir az içimizə qapalıyıq, ünsiyyəti çox da sevmirik. Əslində, Əli mənə baxanda bir az yaxşıdı.
Kənan ürəkdən gülməyə başladı. O, güldükcə istəmsizcə məndə gülürdüm.
- Çox haqlısan. Mən ilk dəfə səni görəndə heç gülmürdün. Baxmayaraq ki, qardaşının toyu idi.
- Bəyəm, xoşbəxtliyini göstərmək üçün gülmək yetərlidir?
Deyəsən, alınmışdım. Kənan hiss etmiş olacaqdı ki, təlaşla dilləndi.
- Bağışla, elə demək istəmədim. Sadəcə sakit olduğunu demək istəmişdim.
Onun bu cür təlaşı mənə xoş gəlsə də, daha da davam etdirməyib gülümsədim.
- Toyda çox xoşbəxt idim.
Kənan da qarşılıq olaraq gülümsədi. Yeməyə davam edərkən onun üz cizgilərini incələməyə başladım. Üzündə, diqqətlə baxıldığı zaman qəribə bir yorğunluq hiss olunurdu. Yəqin ki, bu xəyanətin yorğunluğu idi.
- Xəyanətin acısı heç keçmir elə deyilmi?
İstəmsizcə tökülmüşdü kəlimələr dodaqlarımdan.
- Keçmir… Azalır zamanla, amma keçmir. - dedi baxışlarını yeməyindən çəkmədən.
Demək ki, Xəzər üçün də keçməyib ki, 3 il sonra belə qisas almağa davam edirdi. Yenə keçmişim gəlib gözlərimin önündə dayanmışdı. Başımı yelləyib özümü ələ aldıqdan sonra yeməyimə davam etdim. Araya dərin bir