səssizlik çökmüşdü. Deyəsən, verdiyim sual ilə Kənanın incinməsinə səbəb olmuşdum. Bu məni çox məyus etmişdi, çünki onu incitmək istədiyim son şey belə deyildi.
- Kənan, - deyə səslədim.
Başını qaldırıb düz gözlərimə baxdı və gülümsədi.
- Bəli,
Mənə elə gözəl, elə doğma baxışlarla baxırdı ki, nə demək istədiyim tamam yadımdan çıxmışdı.
- Şey… Mən… Mən.
- Nəsə olub, Hümeyra, yaxşısan?
- Yaxşıyam. Deyirəm, bəlkə, qalxaq?
- Necə istəyirsən.
Hesabı ödədikdən sonra restorandan çıxdıq. Çöldə xəfif yağış çisələsə də, olduqca mülayim bir hava vardı.
- Kənan, olar piyada gedək?
- Axı, yağış?
İki qollarımı yana açıb üzümü göyə tutdum.
- Çox gözəldir. - dedim.
- Yaxşı, balaca qız.
Kənan gülərək razılaşdı və sürücüyə zəng edib maşını aparmağını tapşırdı. Mülayim havada yan - yana addımlayırdıq.
- Yağışı çoxmu sevirsən?
Eşitdiyim sual qarşısında, ona tərəf dönüb gülümsədim.
- Yağışı kim sevməz?
- Başqa nələri sevirsən?
- Kitab oxumağı, musiqi dinləməyi, təkbaşıma dolaşmağı. Sən?
- Məndə eynən, əlavə edəcəyim şeylər, idman və dostlarımla deyib - gülməkdir.
Beləcə bir - birimiz haqqında suallar verib tanımağa çalışaraq xeyli yol gəlmişdik. Yorulsamda bunu demək istəmirdim. Çünki Kənanla yan - yana addımlamaq çox gözəl idi, həm də piyada getməyi mən özüm təklif etmişdim və indi nazlanmaq heç yaxşı çıxmazdı.
Evə çatmağa az bir məsafə qalmış, yağmur şiddətini artırmışdı. Biranda Kənan qarşıma keçib əlini uzatdı.
- Rəqs edək?
- Necə? Axı, musiqi yoxdur?
- Məncə var. - deyib göz vurdu.
Deyəsən, haqlı idi. Haradan gəldiyini bilmədiyim bir musiqi səsi duyulurdu. Bəlkə də, bu ürək döyüntülərimiz idi. Əlimi onun ovucuna qoydum, Kənan da öz növbəsində əlini belimə yerləşdirib məni özünə çəkdi və küçənin ortasında rəqs etməyə başladıq. Nəfəs - nəfəsə idik və az qalırdı ürəyim yerindən çıxsın. Həyatımda ilk dəfə başqalarını yox, sadəcə özümü düşünürdüm. İlk dəfə çılğınlıq edir, anı yaşayırdım. İlk dəfə içimdən nə gəlirdisə onu edirdim və mən bu ilkləri sevdiyim