a su içdi. Astaca öskürdü. Sanki söhbətə giriş üçün bu öskürək ölüm-dirim məsələsi idi.
-Nə sifariş edəcəksən?-Tural heç yemək hayında olmasa da,zaman qazanmağa çalışırdı.
-Salat yeyəcəm mən. Elə də aclığım yoxdur.
-Hə mənə də salat gətirin,- bayaqdan onların sifarişini gözləyən ofisianta çevrildi.
Sifarişlərini verdilər. Yeməyə başlayanda Aylin soruşdu:
-Sifarişlər də gəldiyinə görə, bəlkə, danışasan.
Daha da həyəcanlanan Tural bir daha suyundan içdi. Bütün cəsarətini toplamağa çalışdı.
-Tural, nəsə pis şey olmayıb ki? Niyə belə gərginsən? - Artıq qorxmağa başladı Aylin. Nəsə pis bir şey olduğunu fikirləşdi.
-Yox. Yox. Pis bir şey olmayıb. Hətta çox yaxşı bir şeydir,-dedi və gülümsədi.
-De də daha. Əsəbiləşirəm
-Yaxşı danışıram..
Aylinin sual dolu baxışları altında bir daha su içdi. Aylin elə sanırdı ki,bu su mövsümü bitən deyil. Bir daha astaca öskürərək sözə giriş elədi :
-Aylin səni ta kiçik vaxtından tanıyıram. Balaca olanda sataşardım sənə. Səni qıcıqlandırırdım. Sən də məni həmişə döyərdin, - gərginliyi aradan qaldırmaq üçün özünü zorla gülməyə məcbur etdi. Aylin isə bu məsələnin heç də yaxşı yerə getmədiyini hiss edirdi. Turalın uşaq vaxtı sevgisindən xəbərdar idi. Özü etiraf etmişdi. Amma bunu uşaqlıq hesab edirdi.Böyüdükcə bu sevgi bitər sanmışdı. Uşaqlıq olduğunu düşünürdü.Daha bilmirdi ki,Tural elə o vaxtdan Aylinin xəyalı ilə yaşayır. Ona olan sevgisi ilə yaşayır.
***
Səlim tıxacda ilişib qalmışdı. Əsəbindən dəli olmaq həddinə çatmışdı. Qarşıda dayanan maşınları bildiyi yüksək mərtəbəli söyüşlərlə söyürdü. Samir isə onun bu halını təəccüblə izləyirdi.
-Səlim, sakit ol. Sən heç söyüş söymürdün axı. Özünə gəl.
-Samir, bəlkə də,Aylin məni sevmir,-deyərək çarəsiz baxışlarını dostunun üzünə dikərək o simada bir ümid qığılcımı görmək istəyirdi.
-Səlim ,özünü ələ al. Bəlkə də, yaxşı olar. Maşınları söyməyi də bir tərəfə qoy.
-Görmürsən ki, getmək bilmirlər. Gör nə qədər vaxtdır, burda dayanmışıq.
-Sadəcə 10 dəqiqə,-deyərək bərəlmiş