n üçün böyük bir xəyal qırıqlığı olmuşdu.Kafedən necə çıxdığını bilmədi.
-Mən də səni sevirəm, Tural,düzdür, - dedi Aylin.
Bu sözü eşidəndən sonra Samir də Səlimin arxasınca sürətlə getdi. Amma Səlimə çata bilmədi. Yolda qaldı. Arxasından səslənsə də, Səlim heç onu eşitmədi.
-Tural, amma mən səni sənin düşündüyün kimi sevmirəm. Mən səni həmişə dost kimi,qardaş kimi görmüşəm. Başqa bir şey düşünmə.
-Ola bilər, indi sevmirsən. Amma icazə ver, mən özümü sənə sevdirim. Sən də məni sevəcəksən. Əslində, sən də nəsə hiss edirsən. Anlamırsan ,yəqin.
-Tural, bəsti. Mən səni sevə bilmərəm,-deyərək Aylin səsini yüksəltdi.
-Axı niyə?- deyə Tural üsyan etdi,-nəyim pisdi? Xasiyyətim pisdir?Yaraşıqlı deyiləm?Sənə layiq deyiləm?Yoxsa başqa nə?
-Tural,-az qala Aylin qışqırdı,-ətrafdakıların onlara baxdığını görüb astadan, - Mən səni sevə bilmərəm, Çünki mən Səlimi sevirəm,-dedi.
Üzünə şillə kimi dəyən bu söz Turalı susdurdu. Donuq nəzərlərini Aylinə çevirdi.
-Tural, bağışla. Amma mən ondan başqasını sevə bilmərəm. O, məni sevmir. O, başqasını sevir.Bəlkə də,sevir. Bilmirəm,inan ki. O, sevsə də,sevməsə də,mən sevirəm onu.Mən onu sevməkdən əsla əl çəkən deyiləm. Evliliyim bitsə belə,mən onu sevəcəm. Çıxıb gedəcəm buralardan. Lakin yenə sevəcəm.Çünki onu sevmək məni yaşadır. Onu çox sevirəm. Bağışla məni,Tural. Mənə ümid bağlama. Xahiş edirəm,- dedi və masadan qalxıb cəld addımlarla ordan uzaqlaşdı.

***
Səlim qəbul edə bilmirdi bu olanları. Aylini bir vaxtlar çox qırmışdı. Yəqin,bu da onun cəzasıdır,deyə düşünürdü. Bacardıqca içmiş , indi də sükan arxasında idi. Maşını dəli kimi sürürdü. Sərxoş beyninə gələn fikirdən ürpərdi. Aylini bir dəfəlik itirmişdi. İndi də özünü ondan bir dəfəlik məhrum etməli idi.
***
Qapının zəngini eşidərək yuxudan duran Sara deyinərək qapını açdı. Heç gözləmədiyi qonağı görüncə donub qaldı.
-Səlim???

Səssiz külək fırtınaya dönürdü
Sənin əlin mənə toxunan zaman.
Başqa bir adama çevrilirdim mən
Sənin baxışına tutulan