verməli idi. Və Tanrıya and olsun ki, əgər Bahar bu dəfə onu qoyub getməyi seçsə idi ,Yaşar heç nə deməyəcəkdi, heç nə etməyəcəkdi.
Bahar günbəgün xatırladı xoşbəxt günlərini. Sən demə onlar elə az idi ki, bu qədər qısa zaman ərzində hamısını xatırlaya bilərdi. Çünki Sənan ilə yaşadığı xoşbəxtliyin üzərindən həmin bir gecə xətt çəkmişdi. Onunla yaşadığı 3 il , 3 illik sevgi , sadəcə, xülya idi. Sənanın izi qalmamışdı həmin sahildə.Bahar ağır hərəkətlə çevrildi. Sənanın düz gözlərinin içinə baxırdı. Sənan əlini ona doğru uzatdı və həsrətlə sevdiyi qadına baxdı. Gözləri dolmuş, dodaqları yalvarışla titrəyirdi.
-Gəl, Bahar, gəl gedək. Burada qalsan , həmin insan sənə əzab verəcək. Yalvarıram sənə.
-Həmin,- Bahar qısa fasilə etdi. - Həmin insan dediyin ,mənim ərimdir. Mən sənə son görüşümüzdə də demişdim, amma belə görünür ,başa düşməmisən. Ona görə bir daha təkrarlayıram: bizim aramızda baş verənlər bizə aiddir! Sən mənə yad insansan. Həmişə də elə qalacaqsan. Bir daha heç vaxt; eşidirsən, heç vaxt mənə və ərimə aid fikir bildirmə və bir daha bu evə yaxınlaşma!
-Bahar...- Sənan nəsə deməyə macal tapmamışdı ki, Bahar artıq dəmir qapını onun üzünə çırpmışdı.
Yaşarı qarşısında görcək Bahar duruxsundu. Nə edəcəyini , nə deyəcəyini bilmirdi. Ondan icazəsiz evdən çıxması az imiş kimi ,hələ Sənan ilə danışması qarşıda onu heç də yaxşı şeylərin gözləmədiyindən xəbər verirdi Bahara. Bahar çiyinlərini növbəti zərbəni qəbul etməyə hazır imiş kimi qaldırdı, başını endirdi. Bu görünüş onsuz ayaqüstə var gücünü sərf edərək dayanmağa çalışan Yaşar üçün son damla oldu. Yaşar qızı qolları arasına alıb sıxanda Bahar boğulacağını düşünmüşdü. Əslində , Yaşarın məqsədinin də məhz bu olduğunu fikirləşirdi. Lakin yanılmışdı.Yaşarın ağladığının fərqinə varanda, Bahar təəccübləndi, əlbətdə, təəccübləndi, amma bu onun yarası hələ qabıq bağlamayan qəlbini yumşalda bilmədi. Bahar əlini qaldırmadı, ona sarılmadı. Sadəcə, gözlədi; ərinin onu buraxacağını gözlədi və bu an yetişəndə , Yaşar