r onu özündən ayırıb, nəmli gözlərini üzündə saxladı.Bahar arxaya doğru getdi , onun əllərindən azad olmaq üçün çiyinlərini oynatdı. Yaşarın titrəyən əlləri havada bir neçə saniyə dayandı və dərhal sonra Baharı əlindən tutub evə apardı. Bahar cəhənnəm hesab etdiyi yerə qayıdanda artıq hər şeyin dəyişdiyini hiss etsə də , bu yerə ayaq basdığı gündən yaşadığı əzabın təkrarlanmayacağını onun əlindən tutan ərinin gözlərindən oxusa da, onun üçün heç nə dəyişməmişdi. Bahar heç vaxt əvvəlki Bahar olmayacaqdı. Yaşar ovuclarını onun yanaqlarında qərarlaşdırdı, uzun-uzadı Baharın gözlərinin içinə baxdı, amma dilinə bir kəlmə gətirmədi. Bahar səbrlə gözləyirdi. Nə baş verdiyini başa düşmürdü. Nə biləydi axı ki, Yaşar az öncə onun bəhs etdiyi son görüşə gözləri ilə şahid olmuşdu. Aylardır ona əzabı indi göz yaşı axıtmaqdan başqa heç nəyə layiq görmədiyi ,bu zibilə qalmış gözlərinin gördüyü və səhv anladığı həmin görüşə görə verirdi. Bahar bunu bilmirdi . Əgər bilsəydi ,ona daha çox nifrət edərdi bəlkə də. Ona görə Yaşar susurdu, heç nə demirdi. Bahar yenə arxaya getdi və tədirgin halda qonaq otağına keçdi. Rahat göz yaşı axıtmaqdan və tək qalmaqdan başqa heç bir üstünlüyü olmayan bu zal da, ona hər şeyin tamam başqa olduğunu deməyə çalışırdı sanki. Bahar isə , heç nəyi eşitmək, heç kimə qulaq vermək fikrində deyildi. İndi onun məqsədsiz həyatında bir məqsəd var idi : tezliklə ölmək və nə fiziki, nə mənəvi ağrının olmadığı yerə getmək...
Günlər bir-birini əvəz edir, bu zaman ərzində hər şey göz qarşısında dəyişirdi. Yaşar artıq işə getməyə başlamış, bir dəfə də olsa , evdən çıxanda qapını açarla bağlamamışdı. Hətta hər çıxışında masanın üzərinə bir günlük ərzaq üçün pul qoyur və Bahardan dükana gedib havasını dəyişməyi xahiş edirdi. Hər evə qayıdanda isə pul əskinasları elə olduğu yerdə dururdu. Yaşar mətbəxə ayağını basmayan , qonaq otağından demək olar ki çıxmayan Bahardən nə yemək istədiyi haqqında suallara da cavab ala bilmirdi. Onu harasa aparmaq üçün dilə tutmaq da