mənasız idi. Çox vaxt " Bahar, gəl bu gün ..." kimi başlayan cümlələr Baharın üzünü çevirib otağı tərk etməsi ilə ,və ya uzandığı yerdə örtüyü üzərinə çəkməsiylə ,heç başlamadan bitirdi. Amma Bahar getmirdi. Həmin gündən sonra bu evdən bir daha qaçmağa cəhd göstərməmişdi. Günlərini ruh kimi keçirir; dərmanlarını və qidasını zamanında qəbul edir, lakin bunlarla bərabər durmadan ölümü gözləyirdi. İçinə düşdüyü qaranlıq quyu çox dərin idi. Yaşarın onu ikinci dəfə Əsmərin yanına aparmaq istəyi də digərləri kimi uğursuzluğa düçar olmuşdu. Bahar onu eşitmirdi, dindirmirdi, heç üzünə də baxmırdı.
Bu qəribə havası olan günlər ərzində Yaşar barmağıyla da olsa, ona toxunmamışdı. Baxmayaraq ki, o bunu bütün ruhu ilə istəyir və gözləyirdi; Bahar icazə vermədən ,ən azından buna hazır olmadan bir daha ona toxunmayacağına dair özünə söz vermişdi. Lakin bu sözün üzərində dayanması düşündüyü qədər asan olmamışdı. İndi Yaşar Bahardan tək ruhən deyil, eyni zamanda fiziki cəhətdən asılı idi. Onun bitməyən fiziki aclığı bir çoxu üçün sadəcə seks istəyi idisə, Yaşar üçün bu daha artıq idi. Sevdiyi qadına toxuna bilmək, oxşamaq, saçlarından tutmuş bədəninin hər əzasına qədər özünə aid olduğunu bilmək Yaşar üçün sevgidən ötə deyildi; sevginin, eşqin özü idi.
Bahar günlər sonra nəhayət, mətbəxə ayaq basanda özünü qəribə hiss edirdi. Bir anlıq o, yarım qoyduğu aşpazlıq kursunu xatırlayıb , günlərdir qurumuş, işıqdan belə məhrum olan gözlərinin yaşardığını hiss etdi.Bu xoş hiss idi; hər nə qədər acı olsa belə. Bahar burun pərlərinə qədər irəliləyən göz yaşlarını sildi və içəri keçdi. Önlüyü üzərinə saldı, arxadan iplerini bağladı ;özünü tam hazır hiss etdikdən sonra soyuducuda bişirə biləcəyi hər şeyi kiçik masanın üstünə düzdü. Başı yemək hazırlamağa elə qarışmışdı ki, salat üçün tərəvəzləri doğradığı zaman evə keçən və onu səslədikdən sonra mətbəxə doğru gələn Yaşardan xəbərsiz qalmışdı. Nə qapının , nə də ərinin səsini eşitməmişdi. Yaşar həftələr sonra mətbəxdə sevdiyi işlə məşğul