əzab qığılcımları oynayırdı. Yaşar hədəfə çatmasına az qalmış qız üzünü çevirdi. O, dodaqlarını əsəblə didir, Yaşardan gizlətməyə çalışırdı. Yox, hələ indi yox! Bahar buna hazır deyildi . Onu tələsdirmək, öz hisslərini yenə onunkundan üstün tutmaq , Yaşarın növbəti səhvi idi. Yaşar əllərini arvadının üzərindən çəkdi; özü də geri çəkildi. Simasında utanc qızartısı var idi. Bahar astaca yerə endi; saç başını düzəltdi və heç nə olmamış kimi az öncə Yaşarın yerini dəyişdiyi pomidorları doğramağa davam etdi. Uzun aradan sonra bu Yaşarın yaxınlığa ilk və son cəhdi idi.
Növbəti günlər digərləri kimi keçirdi.Aralarında ancaq bir fərq var idi: Bahar artıq qonaq otağından çox mətbəxdə vaxt keçirirdi və özü yedikdən sonra axşam evə gələcək əri üçün masanın üzərinə yemək qoyur ,sonra yenə qonaq otağına çəkilirdi. Onlar demək olar danışmırdılar. Hərdən bir Yaşarın verdiyi suallara və ya dediyi sözlərə ya başı ilə, ya da bir iki kəlmə ilə qarşılıq verən Bahar bütün günü susurdu.
Yaşar səbəbin özü olduğunu bilsə də, bu onu zaman-zaman təngə gətirirdi.Əlbətdə, Yaşar etdiyinə peşman idi, lakin qismən. Baharın kafedə sevdiyi şəxs ilə görüşdüyünü, onunla orada bir sevgili olaraq davrandığını düşünmək səhv idi , sözsüz. Amma Baharın ondan öncə toyda nələr etdiyini Yaşar hələ bilmirdi. Onun əsəbinin, nifrətinin səbəbi Baharın bakirə olmamasında deyildi, əsla! Hətta bu heç səbəb də deyildi. Yaşar Baharı sevmişdi və ona təsir edən sevdiyi qadının ikinci dəfə ondan nəyisə gizlətməsi idi. Bahar keçmiş sevdiyinə geri qayıtmaq istəyirdisə, bunu ona deməli idi. Nurayın yaşatdığı həmin acını ona bir daha yaşatmamalı idi. Bahar isə ikisi arasında seçim edə bilmirmiş kimi, gah ona, gah Sənana qaçırdı. Yaşar buna görə onu bağışlaya bilmirdi. Yoxsa son hadisədən sonra Baharı azad buraxar, onu əsir kimi burada saxlamazdı.
Artıq bu əsirliyin 2-ci ayı tamam olurdu. Yaşar həkimə getmək lazım olduğunu deyəndə təəccüblü olsa da, Bahar etiraz etmədi və bir az sonra hazır vəziyyətdə aşağı düşdü.