Bolum 15

Birisi qarşıma keçib mənə desəydi ki, gün gələcək və sən heç kimi önəmsəmədən, etdiyim hərəkət yanlış olar, deyə düşünmədən çılğınlıq edəcəksən, əsla inanmazdım. Sən ağlını itirmiş olmalısan, çünki mən bunları əsla etmərəm, ya da elə bir gün heç vaxt gəlməyəcək deyərdim. Ancaq indi yağışlı havada, maşınların seyrək olduğu bir küçənin ortasında, qardaşımın yaxın dostu, deyə uzaq durmaq istədiyim adamın qollarında rəqs edirdim. Həm də musiqisiz.
Hal hazırda dünya üzərində məndən xoşbəxt insan tapılmazdı zənnimcə. Kənanla musiqi olmadan, sadəcə ürək döyüntülərimizin ritmi ilə rəqs edirdik və bu çox gözəl idi. Bir az əvvəl duyduğum yorğunluq tamam yox olub getmişdi. Kənan əlimdən tutub məni uzaqlaşdırır, daha sonra sürətlə özünə doğru çəkirdi. Ayaqlarım yerə basmır, buludların üzərində uçurdum elə bil.
Yoldan keçən maşınlardan birinin, anidən siqnal verməsi ilə rəqsimizi dayandırmışdıq. Bu anın pozulmağını heç istəməzdim, amma siqnal səsi romantikanı məhv etmişdi. Baxışlarımı Kənanın üzündə gəzdirdiyim zaman, onun dodaqlarında dolaşan isti təbəssüm məni də gülümsətmişdi.
- Bu anı əsla unutmayacağam. - dedi.
- Məndə. - dedim.
Binaya tərəf addımlamağa başladıq. Yağış ikimizidə islatmışdı, lakin bu bizi heç narahat etmirdi. Yaşadığımız həyəcanverici duyğular hər şeyi unutdurmuşdu. Binanın önünə çatdığımızda başımı qaldırmadan dilləndim.
- Mən hər şey üçün təşəkkür edirəm. Restoranda məni qoruduğun üçün və bu gözəl axşam üçün.
Üzünə baxa bilməsəmdə təşəkkür etmək borcum idi. Önə doğru addımlamaq istərkən anidən ayağım büdrədi. Tam yıxılacaqkən Kənan belimdən tutub məni özünə tərəf çəkərək sinəsinə sıxdı. Çox utanmışdım. Yavaş - yavaş başımı qaldırdığım zaman göz - gözə gəlmişdik və mən onun nəfəsini üzümdə hiss edirdim. Zaman durmuşdu sanki, yalnızca onun mavilərini görür, onun nəfəsini duyurdum. Kənan əllərini belimə yerləşdirib alınını alınıma dayayaraq qısıq səslə dilləndi.
- Hümeyra… Səni ilk dəfə toyda gördüyümdə, yanlış zaman olduğu üçün çox