ə Kənan otağa daxil olub qolumdan tutdu.
- Hümeyra, sənə kobud davrandığımı bilirəm, amma çox qəzəbli idim.
- Kənan bəy, başqa nə isə lazım deyilsə, tək qalmaq istəyirəm.
“Bəy“ sözünü xüsusi vurğulamağım onu çaşdırmış olacaqdı ki, üzünə narazı bir ifadə yerləşdirdi.
- Hümeyra…
- Kənan bəy, tək qalmaq istəyirəm.
- Axı…
- Xahiş edirəm.
Kənan daha da nə isə əlavə etmədən özünü itirmiş bir halda otaqdan çıxdı. Otağın divarları üstümə - üstümə gəlirdi, sanki boğulurdum. Öz otağımdan çıxıb bir başa Əlinin otağına gəldim və aralı olan qapını döymədən içəri daxil olmaq istərkən Əli və Kənanın danışığını eşidib dayandım. Qapı dinləməyin yanlış olduğunu bilsəm də, söhbətin məndən getdiyini bildiyim üçün bu yanlış mənə doğru gəlirdi.
- Bax, Kənan! Biz səninlə neçə ildir ki, dostuq. Heç bir zaman nə sən mənim xətrimə dəyməmisən, nə də mən sənin. Ancaq bu gün etdiyini bir daha təkrarlasan dostluğumuza çox ciddi zərər vurmuş olarsan.
- Əli, inan ki, nə deyəcəyimi bilmirəm. Adamlar mənimlə telefonda o cür danışdıqda mən tamamən özümü itirdim.
- Mən onu - bunu bilmirəm. Etdiyin düzgün deyildi və buna görə Hümeyraya bir üzr borclusan.
- Bilirəm. Amma bir az əvvəl Hümeyra mənə üzr istəməyim üçün fürsət vermədi.
- Hümeyra elədir. Sərt görünür, hətta bəziləri onu kibirli adlandırır. Amma o, çox həssa və yumuşaq qəlbli biridir. Əgər sən ondan bütün içdənliyinlə üzr istəsən əmin ol o, sənin üzrünü qəbul edəcək.
- Mən onun qəlbini qırmaq istəmirdim. Bilirəm, o, yaşadıqlarından dolayı kövrək biridir.
Daha da qulaq asmadan öz otağıma keçdim. Eşitdiklərim məni dərindən sarsıtmışdı. Deməli, Kənan məni zəif biri olaraq tanımışdı və mənə yazığı gəlirdi. Bu məni həqiqətən çox incitmişdi. Bəlkə də, yaşadıqlarımız, rəqsimiz, dediyi sözlər bir yalandan ibarət idi. Kənan mənə sadəcə yazığı gəldiyi üçün yaxınlıq göstərirdi. Bunun fərqinə varmış olmaq canımı acıdırdı. Çantamı götürüb otaqdan çıxaraq Laraya yaxınlaşdım.
- Lara, mənim çox təcili işim çıxdı. Getməliyəm. (Lara, I have a