düşüncəsində idi.Dumanlı başı bunu tam dərk etməsə də,ağlına gələn fikirdən ürpərmişdi. Saranın evinə çatıb binaya çıxanda isə tək bir şey düşünürdü."Saraya Aylini sevdiyimi deyib ayrılacam. Aylini də sevgimdən xəbərdar edəcəm. Mübarizə də apara bilərəm axı. Tural məndən öncə davranıb sevgisini etiraf etsə də,mən də öz varlığımı Aylinə hiss etdirməliyəm. Aylin mənə qarşı biganə deyildi. Tural onun beynini oğurlayıb sadəcə.Amma ürəyi hələ ki özündədir. Mən öz sevgimi onun qəlbinə salacam". Düşünsə də,o qədər də ümidli deyildi. Sadəcə özünü inandırmaq istəyirdi. Saranın yanına gəlməklə isə necə böyük səhv etdiyini o ,hələ səhər anlayacaqdı.
****
Səlim əgər sonuna qədər dinləsəydi söhbəti, hər şey daha yaxşı olacaqdı. Və həyatının səhvini etməyəcəkdi. İnsanların səhvi anlamadan birisinin cəzasını kəsmək deyilmi, onsuzda.
***
Bir neçə saat öncə...

Səlimin arxasınca kafedən çıxsa da,Səlim maşını dəli kimi sürərək getdiyi üçün Samir Səlimə yetişə bilməyib və yolda qaldı. Qarşı tərəfə ötəri nəzər salanda Klinikanın qapısının önündə hərarətli şəkildə telefonla danışan Nigarı görüb özünü itirdi. Əl-ayağı dolaşmağa başladı. Üzündə sərsəm ifadə əmələ gəldi. Nə vaxt Nigarı görsə,belə olurdu. Bu sevgi lap onun ağlını başından alırdı.
-Əli, artıq bir həftədir, düz- əməlli görmürəm səni. Nə zəng edirsən,nə yazırsan. Elə bil belə də olmalıdır. Sən nə etməyə çalışırsan?
-Nigar, sənə deyirəm ki ,işim olur. Vaxt edə bilmirəm. Bunu anlamaq belə çətindir?
-Mən də işləyirəm. Mənim də çox vaxtım olmur. Amma mən sənə vaxt tapıram,-deyərək daha da sərt danışan Nigar artıq bezmişdi.
-Nigar, heç yaxşı yerə getmir bu söhbət. Görüşmək deyil dərdin?Görüşərik bu gün. Olar?
-Sağ ol da. Elə danışırsan ki. Məni borclu çıxarırsan. Mən sənə nə deyirəm,sən nə anlayırsan.Nəysə, Əli. Heç mən özümü yora bilməyəcəm,-dedi və əsəbiləşib telefonu söndürdü. Əsəblə "adam deyil elə bil" dedi və qarşıda dayanıb gülümsəyərək ona baxan Samiri gördü.Birdən Nigarın ona baxdığını görən Samir cəld özünü