oturdular. Aylin bir az ağladıqdan sonra sakitləşmişdi..Hər şeyi olduğu kimi Nigara danışmış və susqun baxışlarını yerə dikmişdi. Özünü ən bəxtsiz insan hesab edirdi. Səlimlə evlənməsə, taleyi necə olardı, görəsən? Bəlkə də,Turala müsbət cavab verə bilərdi. Amma yox, onu heç vaxt sevgili kimi,ər kimi görə bilməmişdi axı Aylin. Yox,o, Səlimsiz həyat düşünə bilmirdi. Hətta,geri dönsə,evlənməmək kimi bir şansı olsaydı belə,yenə də Səlimlə bu qədər zamanı keçirmək üçün,bəlkə də,onunla evlənərdi. Keçən bu neçə müddət ona ağrı-acı da bəxş etmiş olsa,Səlimi görmək ona dünyaları bəxş etmək kimi bir şey idi.Səlim onu çox qırırdı,düzdür. Qırsa belə,elə gözəl könül almağı bacarırdı ki,ondan incimək mümkün olmurdu. Ona görə də Turalı düşünmək belə istəmirdi.
-Mən ona heç vaxt başqa gözlə baxmamışam. Qardaş kimi görmüşəm. Boş ümidlər verməmişəm ona. Uşaq idik o vaxt. Mən elə bilirdim ki,hər şey geridə qalıb. O,böyüyüb,məni unudub. Amma sən demə,heç də elə deyilmiş. Mənə sevgisini etiraf etdi. Heç istəmirdim ondan belə söz eşitmək. Kaş ondan deyil də... - dedi və duruxdu. Sözünü tamamlamamalı idi. Ayağa qalxaraq gözündən axan yaşı sildi.
-Sözünü tamamlamadın, Aylin. Nə deyirdin?
-Heç nə, Nigar.. Boş ver. Sadəcə, bunu gözləmirdim. O, yaxşı dost idi. Amma artıq onunla arama məsafə qoymağa məcburam. Bu gündən mən buna məcburam. Təəssüf ki, ən yaxın dostlarımdan birini itirdim.
-Hər şey xeyirliyə doğru olur,Aylin. Pərişan etmə özünü.
-İstəmirdim, belə şey olsun.
-Aylin,-deyərək Nigar ehtiyatla Aylinə baxdı. Sözünü necə deyəcəyini bilmirdi,-Sən Səlimi sevirsən,hə?
Aylin eşitdiyi ani sözdən tez üzünü Nigara çevirdi.Gözlərini böyüdərək Nigara baxsa da,nəsə deməyə çətinlik çəkirdi. Nə desin axı. Sevmirəm ,desin? Necə desin ?Sevirdi axı. Dəli kimi sevirdi. Heç nə deyə bilmirdi. Əslində,Nigar onu ən yaxşı anlaya biləcək insan idi. Sadəcə deyə bilmirdi. Otağa tibb bacısının girib Nigarı çağırması ilə söhbətləri yarımçıq qalmışdı. Aylin söhbətin yarımçıq qalmasına sevinmişdi.