i sevməsinə dözə bilmirəm. Ürəyim partlayır. Səni görmək acı verir mənə. Bu eqoistcədir,bilirəm və bu düşündüyümdən də vicdan əzabı çəkirəm. Xoşbəxt olmağını istəyirəm. Çox xoşbəxt ol,-deyərək Nigarın danışmasını gözləmədən onun donuq baxışlarının müşayiəti altında cəld addımlarla xəstəxananı tərk etdi.Nigarın gözlərindən axan iki damla yaş yanağı boyunca diyirləndi."Niyə qarşıma belə gec çıxdın, Samir? Niyə? Məni belə gözəl sevən ikinci bir adamı mən heç vaxt tapa bilmərəm",-deyə düşündü.
***
Səlim gördüyü mənzərəni unuda bilmirdi. Tural Aylinin əlini tutaraq ona eşqini elan edir , Aylin isə düz onun gözlərinin içinə baxırdı.Bunu düşündükcə Səlim dəli olurdu.Ən pisi o idi ki,onun Aylinə əsəbiləşməyə haqqı yox idi. Aylin axı onu aldatmırdı. Onun da özünə həyat qurmağa haqqı var idi.Amma daha yenicə onu sevdiyini özünə etiraf etmişkən Aylinin onu sevmədiyini bilmək çox ağrılı idi Səlim üçün. Bir zamanlar Aylini çox qırmışdı. İndi, bəlkə də, bu onun bədəli idi. Səlim isə bunları anlayacaq iqtidarda deyildi. O,tək bir şey bilirdi. O,Aylini sevir,Aylin isə onu sevmir. Qarşılıqsızmı sevirdi, yəni, o? Bircə bu olmayaydı. Bunu daşımaq çox çətin idi.Aylinlə birgə yenicə xəyallar qurmuşkən bu xəyalların yıxılması onu incidirdi.Bu düşüncələrlə maşını dəli kimi sürürdü.Bir müddət tək-tənha qalmaq istədi. Düşünməyə ehtiyacı vardı. Tənha bir məkanda oturub düşünürdü. Təklik işə yarayar deyə düşünsə də, işə yaramadı.Ağrısı azalmadı. Daha da çox acıdı qəlbi. Təklik yarasını daha çox deşirdi. Tənhalıqdan qurtulmaq üçün maşını işə salaraq ilk ağlına gələn yerə sürdü.Hansı ara bara gəldiyini xatırlamırdı. Bircə onu bilirdi ki, bir neçə dəfə qızlar gəlib onu rəqsə etməyə çağırmış, o isə onları az qala qovmuşdu..İçdikcə içmişdi. Düşündükcə daha da əsəbiləşmişdi. Elə sərxoş vəziyyətdə də sükan arxasına oturub maşını birbaşa evə sürmüşdü. Bilmirdi, Aylini görmək istəyir indi,ya yox.
Aylin yatmamış Səlimi gözləyirdi, yenə də. Ürəyi yaman narahat idi. Qəlbi yerindən çıxacaqdı sanki.