Hiss edirdi ki,nəsə olub. Amma nə olmuşdu,bilmirdi. Səlim bu qədər gec gəlməzdi axı. Bir az televizora baxdı. Amma fikri heç də orda deyildi. "Uff Səlim axı harda qaldın".
Evin önündə maşını saxlayaraq Səlim evə baxdı. Pəncərədən işıq düşürdü çölə. "Aylin yatmayıb hələ, demək" - düşündü. Düşünməsi ilə maşını dəli kimi sürüb getməsi bir an çəkdi. Özü də bilmirdi,nə edir. Ağlına gələn fikirdən özü də ürpərdi. Həm sərxoş, həm də əsəbi. Əsəbi başla verdiyi qərar onun üçün sabah peşimançılıq gətirəcəkdi.
***
İndiki vaxt...

-Səlim,Aylinin səni sevib-sevməməsindən sənə nə axı? Mən səni sevirəm,-deyərək Səlimə daha yaxın oturdu. Dodaqlarını onun boynunda gəzdirməyə başladı.
-Necə yəni sənə nə? Mən onu sevirəm axı,-dedi və boynunu Saranın dodaqlarından xilas etdi. Dərhal ayağa qalxdı. Getmək istəyəndə Sara da ayağa qalxaraq Səlimi başdan çıxarmağa çalışdı.
-Səlim,sənə elə gəlir. Biz bir -birimizi sevirik. Bax indi də burdasan. Mən sənə aid olmağa hazıram. Aylini sil. O,səni sevmir. Mən isə səni sevirəm. Sənə aid olmaq istəyirəm,-deyərək Səlimin dumanlı başını ovsunlamağa çalışırdı.
-Düz deyirsən,o,məni sevmir,-deyərək daha da əsəbiləşdi və bir anda Saranın dodaqlarına yapışdı. O dodaqları öpdükcə Aylinin onu öpməsini xatırladı. Sərxoş olan Aylin Səlimi öpmüşdü.Aylini xatırladıqca dayandı və dodaqlarını Saranın dodaqlarından ayırdı.
-Yox. Sara,olmaz. Bu heç də düzgün deyil. Aylinə xəyanət edə bilmərəm.
-Özün demədin ki,o,səni sevmir?Nə xəyanətindən danışırsan?
-Sara, dəlisən,mən səni sevmədiyimi anlamışam. İndi səninlə belə bir şey edə bilmərəm.Sən buna necə razı ola bilərsən? Bu düzgün deyil,-deyib yıxılacaqkən Sara onu tutdu.
-Səlim,bəsdir. İkimiz də bunun olmasını istəyirik,-deyib yenidən Səlimi öpüşlərə qərq etdi.
-Aylin,-deyə bildi sadəcə və Saranı öpməyə başladı.
-Səlim, nə edirsən?-deməyə macal tapmışdı ki Səlim Saranı itələyib divana atdı.Bununla Saranın üzündə qalibanə təbəssüm yarandı.Nəyin bahasına olursa,olsun bu gecə Səlimə aid olacaqdı. Beləcə