saniyələr ilə çıxmadı. -Bir daha səni qızımın yanında , həndəvərində görməyim!Yoxsa, vallah, sənin üçün pis olacaq , alçaq!- Şəbnəm xanım da səsini yüksəltmədən bütün qəzəbini dişlərini bir-birinə sıxaraq bildirə bilmişdi. Bundan sonra hamı susdu. Fatehin müşayiəti ilə qadınlar içəri keçdilər və Yaşar son olaraq yerində donub qalan Sənana kinli baxışını yönəldib onların ardınca getdi. -Ata, - Yaşar qonaq otağına keçəndə ağzını açmağa macal tapmamış Fateh geri çevrilib onun üzünə həyatı boyunca kiməsə endirə biləcəyi ən ağır zərbəni endirdi. Eynilə Sənan kimi Yaşar da saniyələrlə üzü digər tərəfə dayandı. -Sənin kimi əclafın əlinə ən yaxın dostumun qızını etibar etdiyim üçün özümü lənətləyirəm. Mən axmaq ,səni xoşbəxt etmək adına başqa birini bədbəxt edəcəyimi düşünmürdüm. -Sənə demişdim!- Yaşar başını qaldırdı və qırmızı gözlərini atasının üzünə zillədi. O gözlər od saçırdı. Şəbnəm xanım heyrət və qorxu içində olanları izlərkən Bahar sadəcə susur və əlləri qoynunda pəncərədən onun kimi solan yarpaqların ağacda qalmaq üçün külək ilə apardıqları son dirənişlərini izləyirdi. -Demişdim ki,mən artıq heç kimi xoşbəxt edə bilməyəcəyəm! Demişdim! Sən nə etdin? Qulaq asdın mənə? Yoox! Mənim saf atam oğlunun nə vaxtsa xoşbəxt ola biləcəyini düşünürdü!- istehza qulaq qıcıqlandıran gülüş ilə birlikdə səsləndi. Yaşar susdu və başını əlləri arasına alıb divana çökdü. Fateh udqundu, amma dinmədi. Ağlamamaq üçün çox əlləşən gözləri bir yerə tuşlanıb qalmışdı. Sükutu dəqiqələr sonra pozmağa nail olan şəxs yenə Şəbnəm xanım idi. -Fateh qardaş , hər ailədə olur belə şeylər. Hamımız səhv edirik... -Düzdür.- qısıq səs otaqdakı üç nəfəri pəncərəyə tərəf çevrilməyə məcbur etdi. Bahar isə öz növbəsində yerində qalaraq sözünə davam etdi. -Səhvi hamımız edirik, amma... Amma hamımızın bağışlanmağa haqqı var... hamımızın... Uzun çəkən sükutdan sonra Yaşar ayağa qalxıb çıxmaq istədi qonaq otağından , amma Fateh onu yenə saxladı. -Hara gedirsən? Dayan! -Niyə, nə istəyirsən yenə , ata?- Yaşar