r dayansa da atasının üzünə baxmadan dilləndi. -Bir qərar verilməlidir. Həmişə hər şeydən qaçaraq boyun qaçıra bilməzsən. Belə davam edə bilməz. Mən icazə vermərəm ki, sən ağlına əsən hər şeyi edəsən. Siz boşanmalısız! Yaşarın üz ifadəsində qorxu, həyəcan özünü biruzə verdiyi halda Bahar üzünü belə çevirmədi. -Başqa çarə yoxdur. Şəbnəm xanım sizdən də, İsgəndərdən də üzr istəyirəm. Yanınızda yerə girirəm. Bağışlayın ki, mən qızıldan dəyərli qızınızı bu əclafa etibar etdim. Bağışlayın ki, onun düzələcəyinə inandım. Yaşarın kinayəli gülüşünün səbəbini ancaq Bahar başa düşmüşdü. -Ata, həyatda tək tərəfli səhv olmur. Mən əclafamsa, o "qızıldan dəyərli" qızınız da ən az mənim qədər günahkardır! -Sus!- Fateh səsini Yaşarın yüksəlmiş səsinin üzərinə qaldırdı. -Mənə heç kimdən boşanan deyiləm! Siz məni məcbur etdiniz bu evliliyə ,indi də özünüz dözün! -Yaşar, məni dəli etmə! -Mən sözümü dedim, ata. Nə istəyirsiz edin. Mən boşanmayacağam! Bu qədər! Yaşar çıxarkən qapını çırpanda evdə olan hər kəsin çiyinləri tərpəndi. Onun bir sözü dedikdən sonra mütləq şəkildə yerinə yetirəcəyini hamı həm yaxşı bilir ,həm də dəfələrlə şahidi olmuşdular. Bir az sonra Bahar anası və qayınatası ilə birlikdə əzabdan başqa heç nə yaşamadığı evi tərk etdi. Oraya aid heç nəyi xatırlamamaq üçün hər şeyi olduğu kimi qoyub çıxdı.Bahar ilk dəfə qorxu içərisində addım atdığı həmin evə qayıtdığı üçün bu qədər xoşbəxt olacağını heç vaxt düşünməzdi. Yaşar ilə aralarında heç bir intimin yaşanmadığı həmin yataq otağı indi ona elə saf ,elə gözəl gəlirdi ki, vaxtı ilə bakirə olmadığı haqqında həqiqəti demək üçün burada nə həyəcanlar yaşadığını tamamilə unutmuşdu. Yaşar 3 gün evə gəlmədi. Həmin 3 gün ərzində Bahar Fatehin təkidi ilə həkimə getmiş və ona yazılan dərmanların qəbuluna başlamışdı. Bu 3 gün kifayət etmişdi ki, qız özünə gələ bilsin. Şəbnəm xanım ilə Fateh onun üzərində tir-tir əsərkən Yuliya öz oğlunun yolunu gözləyir və arada-bir (şam yeməkləri zamanı) ana ilə qızına söz atmaqdan da qalmırdı.