i rahat idi. Həmin gün Yaşar da öz qərarını verməli idi. Fateh hələ işdən qayıtmayan oğlunu qonaq otağında gözləyirdi. Gecə saat 10-da Yaşarın maşını darvazadan içəri daxil oldu. Bahar maşından enən ərini yataq otağının pəncərəsindən izləyirdi. Yaşar içəri keçən kimi atasının onu harada gözlədiyini bilsə də, bir başa yuxarı qalxdı. Bahar buna hazır imiş kimi yataqda oturub onu gözləyirdi. Ürək döyüntüləri ərinə qarşı göstərmək istədiyi laqeydliyi süniləşdirirdi. Yaşar sakitcə keçib onun yanında oturdu. Aralarındakı məsafəni çoxaltmaq istəyən həyat yoldaşını çiyinlərindən tutub özünə doğru dartanda Bahar ərinin gözlərinin içinə baxdı. -Səndən heç nə istəmirəm, Bahar, heç nə. Əgər gözləmək istəsən ,gözlə, istəməsən, get... Uzun -uzun baxışmanın sonunda Yaşar yoldaşının dodaqlarından yenicə öpüşməyi öyrənən gənc və bacarıqsız oğlanlar kimi bir öpüş qoparıb otaqdan çıxmışdı. Bahar həmin gecə ərini görmədi və gözlərini ağlamamaq üçün yola gətirə bilmədi. Səhər Yaşar getmək üçün çantasını yığanda nə isə demək üçün ağzını da açmadı. Heç Yaşar da Bahar tərəfə baxmadı. Otaqda tək imiş kimi apardı özünü. Baharın pəncərədən ona əl etdiyini də görmədi maşına minəndə. Anası onu təyyarəyə yola salanda həyat yoldaşının göz yaşlarına boğulduğundan da xəbərsiz idi, halbuki ürəyi hər şeyi hiss edirdi. Beləliklə onlar növbəti sınağa keçid almışdılar. Bu sınaqdan çıxıb ,çıxa bilməyəcəklərini də heç kim bilmirdi, heç onlar özləri də