qədər də əsəbi biri deyiləm. - Bu gün heç də elə görünmürdün. Kənan gözlərini üzümdə sabitlədi. - Səni çox incitdim? - Qəlbimi qırdın desək daha doğru olar. - Bağışlamağının bir yolu varmı? - Bilmirəm. Çiyinlərimi çəkib baxışlarımı qarşıya yönləndirdim. - Bütün işlərini mən görsəm? - Çox asan oldu, elə bil. - Bəlkə, həm gəzək, həm də özümü bağışlatmaq üçün nə etməli olduğumu deyəsən? - İşlərinizə mane olmayım, Kənan bəy? - Mənim ən vacib işim sizsiniz, Hümeyra xanım. Kinayə ilə gülüb ayağa qalxdım və yan - yana park boyu addımlamağa başladıq. Bir az tutqun, amma son dərəcə sakit bir hava vardı. Bir anda Kənan qarşıma keçib dayandı. - Sən mənə inanmırsan? - Deyəsən, yox. - Necə yox, Hümeyra? Bəs axşam yaşadıqlarımız? Mən yuxu görmədim, elə deyilmi? Mənə ünvanlanan sualların hər biri əsəb yüklü idi və Kənanın məyusluğu hiss olunurdu. - Yuxu deyildi, hətta axşam olanlar bizə aid tək həqiqət idi. Amma səbəbini öyrəndikdən sonra, bu həqiqət canımı çox yandırdı. - Sən, nə danışırsan, Hümeyra? Nə səbəbi? - Kənan, mən bu gün sənin Əli ilə danışdıqlarını eşitdim. - Bezgincə dilləndim. - Yəni bizi dinlədin. - Məsələ budur? - Əlbəttə bu deyil, amma bunun nə qədər yanlış bir şey olduğunu deməyimə ehtiyac yoxdur məncə. - Mən bunları bilirəm! Ancaq sən bəzi şeyləri bilmirsən! Kənan qollarını qoynunda birləşdirib bir qaşını havalandırdı. - Mən nəyi bilmirəm, Hümeyra xanım? - Məsələn, mənim zəif biri olmadığımı bilmirsən! - Bilirəm, hətta bundan əminəm! İkimizində səs tonumuz istəmsizcə yüksəlirdi. - Doğurdan? Ona görə Əliyə elə dedin? - Səsimi qalınlaşdırıb onu yansılamağa başladım. - “Bilirəm, o, yaşadıqlarından dolayı kövrək biridir” - Bəs nə desəydim? “Əli, əslində, mən işlədiyimiz gündən bəri Hümeyranı izləyirəm. Bilirsən, o, eynən göründüyü kimi güclüdür” Bunumu desəydim? Əli haqqımda nə düşünərdi? - Nə dəxli var? Bu barədə heç bir fikir bildirməyə bilərdin. - Düzdür, amma sənin qəlbini qırmış olmağım bütün fikirlərimi alt - üst etdi. Heç nə düşünə bilmirdim, çünki səni