i incitmişdim. Son cümləsini asta səslə demişdi. - İncitməsəydin. - Baxışlarımı süzdürüb yan tərəfə sabitlədim. - Bağışla. - Yaxınlaşıb qolumdan tutdu. - Çox peşmanam, bağışla. Mən nə deyəcəyimi bilmədiyim üçün susarkən Kənan səbirsizcə dilləndi. - Sən hər küsəndə belə naz edəcəksənsə işimiz var deməkdir. Onun yarızarafat sözləri məni təzədən qəzəbləndirmişdi. Sərt baxışlarımı üzündə gəzdirdikdən sonra qollarımı əllərindən azad edib yoluma davam etdim. Kənan arxamca gəlib yenidən qolumdan tutdu. - Hümeyra, səninlə danışıram, arxanı dönüb gedə bilməzsən, - Danışmaq istəmirəm. - Yaxşı, onda yan - yana gəzək, danışmadan. Onun bu fikiri mənə çox xoş gəlmişdi. Gülümsəyib başımı yellədim və gəzməyə başladıq. - Gözlə. Kənan qolumdan tutub məni saxladıqdan sonra aşağı əyildi. Nə etdiyini başa düşdüyüm zaman bir növ şok keçirmişdim. Ayaqqabımın üstünü bağlayırdı… Kənan qarşımda əyilib ayaqqabımın açılan iplərini bağlayırdı. Kənandan bunu gözləmirdim. Yox ki, o, bu cür incəlikləri düşünə bilməyəcək qədər kobud biri idi. Əksinə, Kənan son dərəcə kübar biri idi, sadəcə mənə qarşı soyuq davranacağını gözləyirdim. Amma o, belə etməmiş və düşüncələrimdən dolayı məni utandırmışdı, üstəlik bir qadının qabağında əyiləcək qədər də nəzakətli biri idi. Hər şeyə rəğmən, nə desəm də Kənanın məndən uzaqlaşmaması çox gözəl idi. Mənə elə gəllirdi ki, hisslərim qarşılıqsız deyil. Səhər onunla nə üçün dalaşdığımızı, eləcə də ondan nəyə görə küsdüyümü belə unutmuşdum. Daha sonra səssizcə yolumuza davam etdik. Kənanla danışmadan belə bərabər gəzmək o qədər gözəl idi ki, tərif etmək mümkün olmurdu. Bir ara başımı çevirib yanımdakı adamı süzdüm. Üzündən əksik olmayan təbəssüm, onun nə qədər həyat dolu olduğunu göstərirdi. İti baxışlarını qarşıya zilləyib addımlayan adamın yanı ilə yerimək belə mənim özgüvənimi artırırdı. - Kənan, Bu səssizliyə, daha da tab gətirə bilməyib ilk özüm dilləndim. - Bəli, Mənə tərəf dönüb sual dolu baxışlarını üzümdə gəzdirdi. - Keçən axşam yaşadıqlarımız yuxu qədər