ı oturacağı göstərdi. - Oturaq? İkimizdə oturduqdan sonra Kənan aramla sözə başladı. - Əslində, mən keçmiş həyat yoldaşım, Mehrin ilə ailələrimizin istəyi ilə evlənmişdik. Aramızda sevgi münasibəti olmasa da, zamanla bəlkə yaranar deyirdim. Amma “bəlkə” lər üzərinə evlilik davam etmirmiş… Aramızdakı soyuqluq günbəgün artır, getdikcə, uçurumla əvəzlənirdi. Bizi bir araya gətirən tək şey ər - arvad olduğumuz üçün yatağımız idi… Ayrılmaq istədiyimi demək istəyirdim, amma bunun üçün əlverişli vaxt tapa bilmirdim. Əlinin toyu üçün Bakıya getdiyimdə orada səni gördüm. O qədər doğma idin ki, kəlimələr belə yetmir o hissi tərif etməyə. Düzdür, sənə gecikmişdim, ancaq o an bir şeyin fərqinə varmışdım, mən də sevib - sevilə bilər, xoşbəxt ola bilərdim. Mehrinlə danışmaq üçün geri dönüşümü tezləşdirdim. Evə gəldiyim zaman Mehrin başqasının qollarında idi. Aramızda odlu - alovlu məhəbbətin olmamağı onun xəyanətinə haqq qazandırmır. Əslində, nə yalan deyim onun xəyanəti məni təəccübləndirməmişdi. Çünki hər bir qadın əri tərəfindən sevgi görməlidi, lakin mən bunu bacarmadım, onu sevə bilmədim, aramızdakı hörməti məhəbbətə çevirə bilmədim. Göz yaşlarımın hıçqırıqla əvəzlənməsinə mane ola bilməmişdim. Yadımdadı, uşaq vaxtı Aycanla kəntdə həmişə dava edərdik. - Hümeyracan, inan mənə, hal - hazırda dünyanın başqa bir yerində də olsa, eynən sənin həyatın kimi bir həyat yaşayan var. Səninlə eyni vaxtda oyanan, sən nə edirsənsə edən biri. Yəni sənin ruh əkizin. Bax, buna təsadüf deyirlər. - Aycan, bəsdi çərənlədin. Təsadüf deyə bir şey yoxdur. Sənin bu saydıqlarının hamısı zərurətdir, əzizim. İndi görürdüm ki, Kənanla o qədər bənzər həyat yaşamış olmağımızın tək açıqlaması təsadüf idi. Həyatımız, yaşadıqlarımız, hətta hiss etdiklərimiz belə eyni idi. O mənim həqiqətəndə ruh əkizim idi. Bəs bizim həyatımız bu qədər bənzərliyi, bu qədər təsadüf ola bilərdimi? - Hümeyra, niyə ağlayırsan? Xətrinə dəyəcək nəsə dedim? Kənan elə canıyananlıq göstərirdi ki, gülümsədirdi məni. - Bilirsən,