sənin danışdıqların mənə o qədər tanışdır ki… Sənin nə hisslər yaşadığını ən yaxşı mən başa düşə bilərəm, çünki ikimizdə eyni həyatı yaşamışıq. - Necə yəni? Axı sən… - Xəyanət. - Bilmirdim. - Heç kəs bilmir. - Niyə bəs? - Çünki o, xəyanət etməkdə haqlı idi. - Xəyanət elə xəyanətdir. Heç bir açıqlaması və haqlı tərəfi ola bilməz. - Əgər varsa? Baxışlarımı üzünə sabitlədiyim zaman Kənanın gözlərində bir məyusluq sezdim, eynən ilk iş günümü qeyd etdiyimiz axşam mənə baxdığı kimi. Onun düşüncələrində yaratdığı “mükəmməl Hümeyra” obrazını yıxdığımın fərqində idim, amma aramızda bir münasibət yaranacaqdısa bu yalansız olmalı idi. Əvvəl etdiyim səhvləri bir daha təkrarlamaq niyyətim yox