soyuq olmasına məhəl qoymadan içində yanan atəşi söndürməyə çalışarcasına bir stəkan soyuq su içib tələsik gödəkçəsini geyindi.Ardından telefonunu götürdükdən sonra özünü küçəyə atdı və maşına oturub dəli kimi sükanı döyəcləməyə başladı. "Sən nə etdin, Səlim? Nə etdin?" Gözləri doldu. Özünü ağlamamaq üçün güclə saxlayaraq dodağını dişinə sıxsa da, alınmırdı. Kişilər də ağlayarmı? Ağlayar, ağlayar. Etdiyi səhvin yükü altında əziləndə elə bir ağlayar ki,için yanar...Səlim də indi nə qədər ağlamamaq üçün dirənsə də, mübarizəsi boşa çıxmışdı. Gözündən yaşlar axmağa başlayınca sanki ürəyinin atəşinə səpilirdi. Amma onun atəşini söndürmək yerinə,daha da alovlandırırdı. "Mən axı ora niyə getdim?Niyə belə etdim?" - düşündükcə dəli olurdu Səlim.Aylinə olan qarşılıqsız sevgisi bir yandan,etdiyi səhv bir yandan,hələ bir azdan Saranın zəngləri gələcək ki,o da bir yandan onu dəli edirdi. Düşüncələrinə son qoyaraq maşını işə saldı. Birbaşa maşını evə sürdü. Evin qapısı önünə çatınca içəri girməyə cəsarət etmədiyi üçün bir az maşında oturdu. Evin işıqları yanmırdı."Bu saatda işıq yanası deyil ki"- düşündü. Aylin yatırdı ,əlbəttə ki. Maşından düşüb asta addımlarla evə girərək ışığı yandırmadan salona keçdi. Televizor yanırdı. Yaxınlaşıb masada duran pultu götürüb televizoru söndürdüyü zaman Aylini divanda oturaq vəziyyətdə qucağında yastıqça ilə yatdığını gördü. Yenidən etdiyi səhv onun içini yeməyə başladı. Aylinin onu sevmədiyini düşünsə belə,başqasına toxunmağı ona xəyanət hesab edirdi. Astadan :"Kaş ki məni sevmiş olaydın. Məni.."-deyərək Aylinin üzünə düşən saçını üzündən çəkmək istədi. Əlini üzünə aparan anda əlini saxladı və əllərinə baxdı.Saranın bədəninə toxunan bu əllərlə Aylinə toxunmaq istəmədi. " Axı Sara necə buna razılıq verdi? Məni göndərmək yerinə necə yatağıma yatdı?"-deyə düşünərək Aylini seyr etdi. Necə də məsum yatırdı. Hər şeydən xəbərsiz. Onsuzda,məsum idi, günahsız idi."Onun heç bir günahı yox idi.Başqasını sevməsi onu ləkələmir axı. Günahkar etmir