edəcəkdi. Bəlkə də,hamısı pis yuxudan başqa heç nə deyildi. Bəlkə də,səhər oyananda bu kabus bitəcəkdi.Suyu bağlayaraq hamam dəsmalına bükülüb hamamdan çıxdı. Qurulanıb əyninə rahat bir şey geyinərək yerinə uzandı.Beyni o qədər yorğun idi ki,heç nə düşünməyə taqəti yox idi. Yerinə girməyi ilə yatmağı bir oldu.Saat 9-u göstərəndə Səlim yuxudan durdu. Hər şeyin bir yuxu olmasını istəyirdi, amma hər şey real idi. Başını ovucları arasına alıb sıxdı. Başı dəhşət ağrıyırdı.Əl-üzünü soyuq su ilə yuyub özünə gəlməyə çalışdı. Nə etsə də, həqiqət həqiqət olaraq qalırdı. Otaqda bir az qurdalandıqdan sonra əynini geyinib aşağı düşdü. Aylini görəcək qəlbi tez - tez çırpınmağa başladı. Aylin hər şeydən xəbərsiz oturub çay içirdi. Yaman düşüncəli idi. "Dünən onu da boş - boşuna qırdım",-deyə düşündü Səlim. Əsəbi olanda ən çox sevdiklərini qırar insan. Səlim də Aylini daha çox qırmamaq üçün :"Salam" - deyib evdən çıxmaq istədi. Bir az da qalsa,heç də xoş şeylər olan deyildi,bilirdi
-Sabahın xeyir, Səlim.
İlahi indi bu səs, bu Səlim deyişi ona necə də başqa gəlirdi. Aylin ona necə də doğma gəlirdi.Dünənki gecənin yaşanmamış olması üçün Səlim hər şeyini verməyə razı idi. Təəssüf ki,o gecə yaşanmışdı. Hər şey real idi.Aylini gördükcə, səsini eşitdikcə dəli olurdu.İndi onu möhkəmcə qucaqlamaq,bağrına basaraq saçlarının qoxusunu ciyərlərinə çəkmək istərdi. Ancaq edə bilmirdi. Əli-qolu bağlı idi. Aylinə sarı belə dönmədən çıxışa tərəf getdi. Aylin cəld yerindən qalxdı.
-Səlim, dayan!!! - elə hökmlə dedi ki sözü, Səlim dayanmağa məcbur oldu. Üzünü çevirə bilmirdi. Üzü yox idi buna. Özünü günahkar hesab edirdi. Aylinin onu sevmədiyini bilərək, etdiyi hərəkətin ona xəyanət olduğunu düşünürdü.Aylin ona yaxınlaşaraq:
-Səlim, nə baş verib?-dedi sakit səs tonu ilə.Səlimin bu kobud halı Aylini təşvişə salırdı. Az-çox Səlimi tanıyırdı.Nəsə pis hadisə olmasa,Səlim belə kobud olmazdı. Dəqiq bu işin içində bir şey var idi. Səlimin canı nəyəsə sıxılmışdı.
-Heç nə, - üzünü belə çevirmədən