n sözünü deyib arxası Aylinə dönük şəkildə dayandı.
Aylin yaxına gəlib Səlimin üzünü tutub özünə tərəf çevirdi. Düz Səlimin gözlərinin içinə baxdı. Aylinin əlinin təması Səlimin qəlbinə sirayət edirdi. Qəlbi qopmağa hazır dayanmışdı sanki. Əl vursan çıxıb Aylinin ovucuna düşəcək idi sanki. Qeyri-ixtiyari Səlim də nəzərlərini Aylinə çevirdi. Onun gözlərində əriyirdi. Hər şeyi unudurdu. Nə gözəl sevirmiş onlar bir-birini. Xəbərsizcə bu sevginin odunda yanıb kül olurlarmış.
-Səlim,az-çox tanıyıram səni. Nəsə olub axı,-deyərək Aylin ağlamsındı. Səsində uşaq məsumluğu vardı. Tərtəmiz, pak bir sevgisi vardı, qəlbi vardı kirlənməmiş.
-Sənə nə, Aylin? - dedi əsəblə Səlim.
Aylin bunu gözləmədiyi üçün bir anlıq duruxdu. Nə deyəcəyini bilmirdi. Səlimi qırmaq istəmədiyi üçün nəsə demək də istəmirdi. Özü isə paramparça idi. Səlimin sözündən pərt oldu.
-Axı mənimlə niyə belə danışırsan,-dedi və axmağına nə qədər əngəl olsa da, ilıq göz yaşları gözündən axaraq yanaqları boyunca diyirlənməyə başladı. Aylin gözünü sildikcə yeni yaşlar axır və yanaqlarını isladırdı. Ağlamaq istəmirdi Səlimin önündə. Yaşlar isə onun sözünə baxmırdı. Aylin sildikcə onlar sanki daha da inad edərək"bax biz yenə də axırıq" deyə acıq edirdi sanki ona.Zəif görünmək istəmirdi. Amma artıq güclü görünməyə də taqəti yox id.Səlim Aylini belə ağlayan görüb duruxdu.Sevdiyi qadının göz yaşlarına dayana bilmirdi. Ona yaxınlaşmaq istəyirdi. Onu qucaqlamaq istəyirdi. Amma bunu eləməməli idi. Bir an içində Aylini qolları içində gördü. Qucaqlamışdı onu. Dayana bilmirdi onun bu çarəsizliyinə. Bu oyunun ən məsumu axı o idi.Aylini möhkəm qucaqlayaraq susdu. Sadəcə qollarını sardı ona. Bir müddət beləcə dayandılar.Aylinin göz yaşları onun çiynini isladırdı. Qırdığı qadın onun çiynində təsəlli tapırdı. Onun qollarında ağlayırdı. Nə qəribə deyilmi? Sevdiyin sən onu qırsan da, sadəcə səndə təsəlli tapa bilir. Səlim Aylinin göz yaşına daha artıq sözə bilmirdi."Məni bağışla" deyərək çıxıb getdi.
Səlim Aylinin qəlbini