qırdığı üçün ikiqat əzab çəkirdi. Üstəlik Sara da bayaqdan telefona aman verməmiş,ancaq zəng etmişdi. Səlim zəngləri açacaq halda deyildi. Yaşadıqları asan deyildi. Ofisində başını ovucları arasına almış, oturmuşdu. Samirin otağa girməsi ilə özünə gəlmişdi.
-Səlim, mən səni heç yaxşı görmürəm son zamanlar. Bu sevgi sənə yaramır. Sara ən azından sənə xoş təsir bağışlayırdı.
Əsəbiləşdi Səlim :
-Mənə xoş təsir vermirdi... Sadəcə mən onu sevməmişəm. Başa düşürsən,sevməmişəm...
-Yaxşı. Daha niyə əsəbiləşirsən? - özünü müdafiə etməyə çalışdı, - Mən səni belə görməyə öyrəncəli deyiləm, Səlim.
-Dünən etməməli olduğum bir şeyi etmişəm. İndi də onun əzabındayam. Aylinlik bir şey yoxdur burda,-dedi və oturduğu yerdən qalxdı.
-Yaxşı, Səlim. Anladım. Əsəbiləşməyə ehtiyac yoxdur. Bəlkə,axşam bir az əyləncə yaradaq özümüzə. Bir az özümüzə gələrik.
-Yox. Heç əyləncə havasında deyiləm,Samir.
-Amma sən cığallıq edirsən.
-Başqa vaxt söz verirəm,gedərik,-deyib Samiri başından etməyə çalışdı.Əyləncə indi onun düşündüyü son şey idi.Fikri tamam ayrı yerdə idi.
-Yaxşı,onda mən öz otağımdayam,-deyib Samir otaqdan çıxan kimi Səlim də şirkətdən çıxdı.
Aylin xəstəxanadan çıxıb qarşıdakı Kafeyə gedirdi. Nahar vaxtı çoxdan bitsə də,nahar vaxtı yemək istəmədiyi üçün Nigara qoşulmamış,indi də aclıq hiss etdiyi üçün nəsə yeməyə qərar vermişdi.Yolu keçən zaman diqqətsizliyi ucbatından az daha maşın onu vuracaqkən son anda siqnal səsini eşidib geri çəkilən anda ayağı burxuldu. Kənardan maşınında oturaraq Aylini izləyən Səlim cəld maşından düşüb Aylinə doğru gələndə xəstəxana işçiləri çıxıb ayağa qalxmağa Aylinə kömək etdilər.Səlim də geri-maşınına getdi. Ürəyi uçunurdu. "Görəsən, yaxşıdımı?..Niyə elə fikirlidir görəsən? Mənim elədiyim kobudluğa görədirmi?" - düşündü.
Səlim Samirlə danışdıqdan sonra fikri Aylində qaldığı üçün onun iş yerinə gəlmişdi. Bəlkə, uzaqdan da olsa ,görər deyə. Səhər Aylini gözü yaşlı qoyduğu üçün yerində qərar tuta bilmirdi. Nigaran qalmışdı.
Aylinin ayağında