a güclü burxulma var idi. Həkimlər bir müddət xəstəxanada qalmasını desələr də, Aylin inad etmiş,evə gedəcəyini demişdi. Həkimlər də Aylinin inadı qarşısında çarəsiz qalıb icazə vermişdilər. Amma ayağı sarıqlı olduğu üçün bir müddət sükan arxasına keçə bilməyəcəkdi.
Aylin Nigarın köməyi ilə aşağı düşəndə girişdə oturan yeni işçi ona yaxınlaşaraq:
-Aylin xanım, bayaq bir nəfər sizin vəziyyətinizlə maraqlandı, - dedi.
-Kim idi ki? - deyə təəccüb keçirdi və Nigara baxdı.
-Bilmirəm ,düzü. Mən işə dünən başlamışam. Tanış idisə belə, mən bilmirəm.
-Anladım. Bəs adını demədi.?-bu müəmmalı adam diqqətini çəkmişdi.
-Yox, Aylin xanım. Sadəcə sizin yaxşı olub - olmadığınızı soruşdu. Mən də ayağınızın burxulduğunu dedim.
-Oldu. Anladım. Sənin adın nədi?
-Mənim adım Şəlalədir, - dedi və gülümsədi.
-Məmnun oldum, Şəlalə.
Aylin ordan Nigarla birgə uzaqlaşdı.
-Nigar, bəlkə, Tural idi,-düşüncəli halda dedi.
-Bəlkə, Səlim olub.
-Nə bilim. Amma onu burda hamı tanıyır axı.
-Nəzərə al ki, o təzə işçidir. Özü dedi axı. Səlimi isə tanıya bilməz.
-Nə bilim. Səlim olsa, gəlib məndən soruşardı da. Yox, məncə, elə Tural olub, - dedisə də, gələnin Səlim olmasını çox istəyirdi.
Aylin evə Nigarla gəlmişdi. Aylini evə çıxarandan sonra Əli ilə görüşməli olduğunu deyib çıxıb getmişdi. Nigar gedəndən sonra Aylin müəmmalı qonağı düşünürdü."Axı kim ola bilərdi? Bəlkə, doğurdan da, Səlim idi." Səlim.. Səlim... Hisslərinə , düşüncələrinə,xəyallarına qənim kəsilən tək insan. Mütləq Səlimin özündən bunu soruşmalı idi. Turalla son danışığı elə də yaxşı olmadığı üçün Turaldan soruşmaq istəmirdi. Turalla son söhbətindən sonra bir daha nə onunla danışmış,nə də görüşmüşdü. Düşüncələrə dalaraq yuxuya getmişdi. Yemək yeməyə də həvəsi olmamışdı. Daha doğrusu, ayağı ağrıdığı üçün durub özünə yemək hazırlaya bilməmişdi.Eləcə çarpayısına uzanıb yatmışdı. Oyananda gecə saat 1 idi. Ayağının ağrısı ilə ufuldayıb çarpayısından qalxdı. Dəhşət susamışdı. Əsa köməkliyi ilə qalxıb işığı yandıraraq