pilləkənlərə doğru gəldi. Pillələri düşəndə ilk addımı atmışdı ki, işıq söndü. İşığın sönməsi ilə Aylin qorxdu və əsa əlindən pilləkənlə sürüşüb yerə düşdü. "Ufff. Lənət şeytana",- deyib otağına qayıtmaq istəyirdi. Bu vaxt Səlim otaqdan telefon fənəri ilə çıxıb :"Kim var orda?" - dedi və Aylini gördü.
-Aylin.. Nə edirsən orda? O nə səs idi,-deyib yaxına gəldi.
Bu vaxt işıqlar da yandı. Aylinin ayağındakı sarğını görüb təlaşla :
-Ayağına nə oldu? - dedi. Aylinə nə olduğunu bilsə də,ayağının belə ciddi olduğunu bilmədiyi üçün təlaşlanmışdı.
-Heç. Önəmli deyil. Yıxılmışam, - düzünü demək istəmədi Səlimə.
-Sən hardan yıxılmısan ki, bu günə qoymusan ayağını?-deyərək sınayıcı baxışlarla Aylinə baxdı. Aylin də özünü itirdi.
-Xəstəxanada olub, Səlim. Önəmli bir şey deyil.
-Bəs burda nə edirdin? O səs nə idi?
-Susamışdım. Aşağı düşmək istəyəndə işıq söndü. Əsa yerə düşdü. Səs də onun səsi olub.
-Yaxşı sən otağına qayıt. Mən gətirərəm su, - dedi nəvazişlə.
Ahh. Aylin bu nəvaziş üçün necə də darıxmışdı. Ayağı ağrısa da,Səlimin bu qayğısından ötrü sevinmişdi. Hətta ömür boyu ayağı belə qalsa da,olardı. Təki Səlim həmişə ona belə nəvaziş göstərsin.
-Yox,Səlim. Aşağı düşmək istəyirəm. Yemək də yeyəcəm,-yemək yemədiyi üçün qarnı guruldamağa başlamışdı.
-Yaxşı. Onda mənə ver ağırlığını. Kömək edim düşməyə,-deyib Aylinin qolunu boynuna doladı.Aylin Səlimin köməkliyi ilə mətbəxə gəlib masada yerini aldı.Səlim Aylinə hərəkət etməyə imkan verməyərək:
-Aylin,otur. Mən hazırlayacam hər şeyi,-dedi. Çox qayğıkeş idi. Bu qayğıkeşliyi Aylinin ürəyini daha da sevgi ilə doldururdu. Aylin nə qədər Səlimi qəlbindən qoparıb atmağa çalışsa da,alınmırdı. Bir insan ürəyinizdə olsa,onu çıxarıb atmaq asan olmasa da, mümkün olan bir şeydir. Əgər o insan ürəyinizdə deyil də, ürəyinizin özüdürsə,onda onu çıxarmaq mümkün deyil. Onu çıxarmaq üçün ürəyinizi qoparmanız lazımdır. Bu isə ölməkdən başqası deyil. Səlim də Aylinin ürəyində deyildi,onun döyünən ürəyi idi. Səlim ona nəfəs idi. Həyat