t idi... Səlimi həyatından necə çıxara bilərdi. Axı Səlim onun həyatı idi.
-Amma, Səlim. Mən belə..
-Aylin, bəsti. Doğrudan da, bəzən çox danışırsan,-dedi və bir stəkan su qoydu önünə.
-Çox sağ ol, - deyib suyu birnəfəsə başına çəkdi Aylin.
-Bayaq özümə makaron bişirmişəm. Ondan yeyirsən? Yoxsa başqa bir şey...
-Yox elə ondan yeyərəm, - dedi və dolmuş gözlərini Səlimdən gizlətmək üçün üzünü yana çevirdi.
Bu qayğı onu duyğulandırmışdı. Sevdiyi adam onun halına yanmışdı. "Bəlkə də,mən çox şişirdirəm. Axı hər normal insan bu vəziyyətdə olan birinə kömək edər", - deyə düşündü və kefi pozuldu. "Bəs xəstəxanadakı kim idi?" - düşünərək onun üçün yemək qızdıran Səlimə baxdı. Sonra çevrildi və yenə düşündü:"Bəlkə, Nigar düz deyib. Səlim olub o."
-Səlim, bu gün xəstəxanada olmusan?- nəfəs almadan bir dəfəyə cümləsini tamamlayıb Səlimə baxdı. Ürəyində də kaş ki Səlim olaydı deyə dua etdi.
-Yox. Xəstəxanada nə işim var?-dedi.Niyə yalan deyir,heç özü də anlamırdı.
-Bu gün xəstəxanada birini sənə oxşadıblar. Dedim, bəlkə, elə sən olmusan.
-Yox. Yəqin, oxşadıblar,-dedi və gözlərini qaçırdı.
"Səlim deyilsə, bəs kimdir?"
Yeməyini yeyib Səlimin dəstəyi ilə otağına çıxdı. Xəstəxanadakı müəmmalı insanı düşünərək gözünə yuxu getdi. Son olaraq o adamın Tural olduğuna əmin oldu.
Səhər Səlimin qapısını döyməsi ilə yuxudan oyandı.
-Aylin, içəri girə bilərəm?
Aylin gözlərini ovaraq yerində dikəlib:
-Hə, Səlim. Gir, - dedi.
-Mən işə gedirəm. Bir azdan köməyə Məlahət xanım gələcək. Hələlik, Gülnarə xala yoxdu deyə onun işini görmək üçün gələcək. Həm də sənə kömək edər.
-Saat neçədi ki? - deyib saata baxdı. Saat 8 idi. Gözlərini böyüdərək,-Səlim getmə,getmə. Mən də işə gedəcəm. Amma bu halda maşın sürə bilmirəm,-deyib ayağını göstərdi,-Məni zəhmət olmasa, apara bilərsən?
-Sən evdə qal da. Bir az dincəl. Ayağın yaxşı olanda gedərsən.
-Yox. Yox. Səlim. Ürəyim sıxılar. Baxmalı olduğum xəstələrim də var, - deyib ayağa qalxdı,-narahat olma, 15 dəqiqə bəsdir hazır olmağım