Bolum 17

Atalar demişkən, sonrakı peşmançılıq fayda verməz. Əgər nəsə edəcəksənsə, yüz dəfə düşün. Çünki atdığımız addım əsla geri dönüşü olmayan yoldur.Əgər səhər duranda üzünüzdə təbəssüm yerinə peşimançılıq yer alırsa, o gün ən pis günlərinizdən biridir. Bacardıqca o gün hamıdan qaçın. Qaçın ki, heç kimin qəlbini qırmayasanız. Çünki onda ən çox sevdiklərinizi qıracaqsınız. Və sonda qırılan siz özünüz olacaqsınız...
***
Səlim səhər saat 5:00-ı göstərəndə gözünü açıb tavana zilləndi. Tavan yad idi. Axı onun otağının tavanı ağ rəngdə idi. Bu isə mavi idi. Axı bura haradır? Başının ağrısı da onu bir yandan dəli edirdi.Birdən başını çevirəndə Saranı yatağın sol tərəfində yatan görüb yerindən dik atıldı. Gözlərinə inana bilmədiyi üçün bir neçə dəfə gözlərini yumub açdı. Amma Saranın yorğanın altında gizlənən çılpaq bədəni, yastığın üzərinə tökülən uzun qara saçları yoxa çıxmırdı.Səlim cəld yataqdan durub başının ağrısından üzünü turşudaraq dünən nə olduğunu anlamağa çalışdı.Dünən gecə yavaş-yavaş gözü önündə canlanmağa başlayanda özünə olan nifrəti artmağa başladı. Peşimançılığı pik həddə çatmışdı. Əlbəttə ki, onların arasında nəsə olmuşdu.Sara kefindən çılpaq yatmayıb ki."Bunu necə elədim? " - deyərək tələsik əynini geyinməyə başladı. Sanki geyimini geyindikdən sonra hər şey geridə qalacaqdı.Əynini geyinər - geyinməz Saranı oyatmadan sakit addımlarla otağı tərk etdi. Etdiyi səhvin mahiyyətinə indi varmağa başlayırdı. Bunu necə etmişdi axı ,o?Qəzəbini bu yolla söndürməyə, Aylinə olan sevgisindən bu yolla xilas olmağa çalışmışdı. Bacara bilmişdimi bəs?Nə əsəbi dinmişdi,nə sevgisi bitmişdi. Bəs onda bu nə idi axı o,etdi?Belə bir axmaqlığı necə etmişdi?O, hər şeyi məhv etmişdi.Aylinin saf sevgisini məhv etmişdi. Xəyanət etmişdi, əslində bu sevgiyə. İndi tam olaraq bunu dərk edəcək halda deyildi. Sadəcə burdan getmək istəyirdi.Həm də bacardıqca tez...Burdan gedərək özünü saldığı bu vəziyyətdən qurtulmaq ,bütün günahlarını yumağa çalışırdı. Mətbəxə keçib havanın