Bölüm 37 -

Bu gün çox həyəcanlısan, Bahar. Nə isə xüsusi gündür?- Elvin qaşlarını qaldırdı. Ocaq başında adətən onun atmacalarına fikir verməyən Bahar bu dəfə gülümsədi. -İlk dəfədir ki, nədəsə haqlısan , - Bahar əllərindəki rezin əlcəkləri çıxardı və Elvinə yaxınlaşdı. -Bu gün xahiş etsəm ,tez çıxa bilərəm? -Hey-hey ,xanım, sabaha icazə ,bu günə tez çıxmaq üçün xahiş. Mən özümü istifadə olunmuş hiss edirəm ,haa. -Yaxşı görək. "Kafenin müştəriləri sənin yeməklərin üçün buraya gəlir "deyə bilmirsən, hələ günahkar çıxarırsan? -Yaxşı-yaxşı, sən mənə leksiya oxumamış geri çəkilirəm. Onsuz mənim sözümə əhəmiyyət verən deyilsən. Xala-xətri qalmasın deyə yalandan icazə alırsan. Get, insafsız, get və tək qoy yenə məni. Bahar gülümsəyərək əynindəki önlüyü çıxarıb paltosunu qollarına keçirdi və hava yolu ilə Elvinə öpüş göndərib. -Səndən yoxdur ,şef ,- deyə mətbəxdən çıxdı. Elvin başını buladı. Bu qız onun həyatına girdiyi gündən sadəcə bunu edə bilirdi. Başını bulamaq və mövcud vəziyyət ilə çarəsizcə razılaşmaq... Əlindən başqa nə gəlirdi ki? Evli qadına aşiq olduğunu özünə belə etiraf edə bilmirdi, qaldı ki, hisslərini onun özünə açıqlasın. Baharın ilk dəfə buraya gəldiyi günü dünənki kimi xatırlayırdı. Tam 5 ay öncə. Qorxaq, saf, soyuq və bir o qədər içdən, sevgi dolu, ən əsası da həyatda çox əzab çəkdiyi bilindiyi halda gözəl, hətta çox gözəl , gənc qız. Bahar aşpazlıq kursundan sonra təcrübə toplamaq üçün qarşısına çıxan və işçi axtarılan ilk restorana girmiş, əlinin qabiliyyəti ilə də cəld yeri qapmışdı. Ofisiant ilə birlikdə mətbəxə keçəndə restoranın həm şef aşpazı ,həm də müdiri sayılan Elvin gözlərini qarşısındakı noudbukdan ayırıb Bahara baxmadı belə. Ta ki, Baharın səsi gəlməyincəyə qədər. Elvin baxışlarını ona yönəldəndə ilk olaraq yuxuda olduğunu düşündü. Sadə, çox sadə eyni zamanda da gözəl. Açıq rəngli saçları, yaşıl rəngli gözləri və utancdan qızaran ,bununla da onu hamıdan gözəl edən yanaqları. Bahar gözəl olduğu qədər işində bacarıqlı biri idi. Elvin