ə elə bu səmimiyyət idi. Onun ürəyinin döyüntüsünü eşidirdim, o qədər bərk döyünürdü ki, az qala yerindən çıxacaqmış kimi. Öz qəlbimdən bəhs etmirəm belə... Qəfəsə salınmış quş kimi çırpınırdı. Kənanın isti qollarının arası o qədər güvənli, o qədər rahat idi ki, bunu ifadə edəcək kəlimə hələ lüğətimizə gəlib çıxmamışdı. Anın gözəlliyi ilə qalan ağlımı da itirmişdim olacaqdım ki, məni dəli bir gülmək tutmuşdu. Səbəbsiz bir gülmək. Kənan nisbətən aralanıb diqqətlə və sual dolu baxışlarla məni süzməyə başladı. Mən isə həyatımda ilk dəfə dayanmadan, qəh - qəhələrlə gülürdüm. - Əzizim, yaxşısan? - Deyəsən, ağlımı itirdim. - Ağlını başından almış olmağıma sevindim. Kənanın bir qaşını havalandıraraq dediyi yarızarafat söz, gülüşümün şiddətlənməsinə səbəb olarkən o, da mənə qoşuldu. Əslində, məni güldürən səbəb zarafat deyildi, sevilmək duyğusu idi. Mən evlilik həyatım boyunca sevgi görməmişdim, elə ondan öncə də. Məktəb və universitet vaxtlarımda o qədər soyuq bir tip idim ki, heç bir oğlan mənə yaxınlaşmağa cəsarət etməzdi. Ona görə sevilmək bir az qəribə gəlmişdi. - Gülmək sənə çox yaraşır. Mən səni hər zaman belə görmək istəyirəm. Eşitdiyim sözdən sonra qəh - qəhələrimi axmaq bir gülümsəmə ilə əvəzləmişdi. Gözlərimi Kənanın mavilərinə sabitlədim. O qədər dərin, mənalı baxırdı ki, özümü tamam itirirdim. Heç nə demədən başımı çiyninə yasladım. Bir müddət keçmişdi ki, Kənan gülə - gülə dilləndi. - Hümeyra, məni sərsəmə çevirdin, bütün iş rejimim bir - birinə qarışdı. - Nə etdim? Başımı qaldırıb üznə baxdım. - İclasım vardı unutdum və sənin üzərimə atdığın işlər. Son sözlərini xüsusi vurğulamağı hər ikimizi gülümsətmişdi. - Kimin, kimin ağlını başından aldığı məlum oldu. - Mən bundan çox məmnunam, Hümeyra, və danmıram ağlımı başımdan alırsan. - Ayağa qalxıb qollarını yana açaraq fırlanmağa başladı. - Sənə dəli oluram, səni sevirəm. Ətrafdakılar Kənanın nə etdiyini başa düşmədikləri üçün onu maraqla izləyirdilər. Bir anda Kənan onlara tərəf dönüb yüksək səslə; - Mən bu