qızı çox sevirəm. (I love this girl very much). - dedi. Hər kəs onu alqışlarkən mən ayağa qalxıb əllərim ilə üzüm qapadım. - Kənan, biabır olduq. - Bunu çox sevirəm. Kənan yaxınlaşaraq əllərimi üzümdən çəkib sinəsinə sıxdı. - Nəyi? Güclə soruşa bilmişdim. - Utanma duyğunu. Bilirsən, burada heç bir qadında bu yoxdur. Sən əsl azərbaycanlı qadını mədəniyyətinə sahibsən. - Yaxşı, məni az təriflə, işə getməlisən. - Sənin yanından bir saniyə belə ayrılmaq istəmirəm, amma məcburam. - Elədir, getməlisən. - Bəs sən? - Hər halda bu günlük mənə icazə verərsiniz, Kənan bəy. Bir gündə nələr yaşadım. Onsuz bir azdan axşam olacaq. - Heç içimdən gəlmir, icazə verim və bu gün səni görmədən işləyim. Çətin olacaq. Kənanın gözlərində məskən salan gülümsəmə insana o qədər xoş təsir bağışlayırdı ki… - Bir az daha geciksən işçilər işi buraxacaq. “Müdürümüz işə gəlmirsə biz niyə gələk” deyəcəklər. - Düzdür. Kənan məni bağrına basdı. Onun qolları arasında olmaqdan duyduğum məmnunluq sözlə ifadə edilməzdi. - Kənan, getməlisən. - Getdim, hələlik. Kənan məndən aralanıb irəlilərkən bir anda dayanıb geri döndü. Onun bu uşaq kimi davranışları məni gülümsədirdi. - Hümeyra, biz artıq sevgiliyik, elə deyil? Kənanın üzündəki çaşqın ifadə mənidə çaşdırmışdı. - Bilmirəm. - Deyib çiyinlərimi çəkmişdim. - Məncə sevgiliyik, çünki mən səni çox sevirəm. Deməsəndə səndə məni sevirsən. Bilirəm, hətta əminəm. - Necə əmin ola bilirsən? - Çüki mənə qarşı heç bir hissin olmasa, sənə eşq elan etməyimə izin verməzdin. Həm baxışların özünü ələ verir. Özündənrazı bir gülümsəmə yayıldı üzünə. - Kənan, işə çox gecikdin. Onu itərək güclə uzaqlaşdırmağı bacarmışdım. Kənan qollarını yana açıb gülümsəyərək uzaqlaşarkən, mən nə yaşadığımı dərk etməyə çalışırdım. Yanımdan getməsini heç istəməsəmdə, tək qalıb yaşananları analiz etməyə ehtiyacım vardı. Evə tərəf addımlarkən qəlbimdəki həyəcanı düşünürdüm. Kənanı sevirdim, həm də çox, lakin içimdəki qorxu ilə başa çıxa bilmirdim. Yenidən xəyanətə uğramaqdan, yenidən