n yaralanmaqdan dəli kimi qorxurdum. Bu Kənana güvənmirəm, ya da ona inanmıram demək deyildi, sadəcə keçmişin yarası qaysaq bağlasada keçməmişdi. Buraya gələrkən hər şeyi geridə qoyub yeni həyata başladığımı zənn edirdim, ancaq indi başa düşürdüm ki, yeni həyata məhz indi başlayıram və heç də düşündüyüm kimi hər şeyi geridə qoymamışam. Çünki xəyanət qorxusu, hələ də qəlbimi öz əsarətindən buraxmayıb. Əslində, xəyanətə uğradığım zaman məni çox da incitməmişdi, amma zamanla yaralanmış olduğumu gördüm. İçimdəki qorxu sahib olduğum bu gözəl eşqi doya - doya yaşamağıma belə izin vermirdi. Mən bu eşq üçün yaşadığım qorxu ilə mübarizə aparmalı idim. Hər şeydən əvvəl bunu özüm üçün, özgüvənimin yerinə gəlməsi üçün bacarmalı idim. Evə çatdığım zaman, bunun üçün nə edəcəyimi yaxşı bilirdim. Üstümü dəyişdikdən sonra özümə qəhvə hazırlayıb eyvana çıxdım. Məhəccərə söykənib qəhvəmi yudumlarkən bir yandan da cəsarətimi toplamağa çalışırdım. Bu an ən çox cəsarətə ehtiyacım var idi. Bir yandan da motivasiyamı pozmamaq üçün öz - özümlə danışırdım. - Bunu etməlisən, Hümeyra, sakitləş. Özümü ələ alıb lazımi nömrəni qeyd edərək aparatı qulağıma yaxınlaşdırdım. Bir neçə çağırışdan sonra qarşı tərəfdən cavab gəlmişdi. - Hümeyra?! - Salam, Xəzər. - Salam, necəsən? - Yaxşıyam, sən necəsən? - Mən də yaxşıyam. Səni narahat eləmirəm ki? Saat fərqini nəzərə alsaq çox erkən olmalıdır. - Yox, əlbəttə. Universitetə gedirəm. Səndən nə əcəb? - Bilirəm, bu zəngi heç gözləmirdin, amma bunu etməli idim. - Əslində, mən də səninlə danışmalı idim. Görünür sən məndən cəsarətlisən. - Xəzər, biz heç də yaxşı şeylər yaşamadıq. Bunlar bir yana heç düz - əməlli ayrılmağı da bacarmadıq. Qırıb - tökərək ayrılmağı seçdik. - Düz deyirsən. Hələ mənim sənə etdiklərim… - Xəzər, mən… Heç fürsətim olmadı, amma mən çox təəssüf edirəm və hər şeyə görə səndən bütün qəlbimlə üzr istəyirəm. Bilirəm, məni heç vaxt bağışlamayacağını demişdin, ancaq keçmişi unutmaq üçün, həyatıma davam edə bilməyim üçün bağışlanmağa