ehtiyacım var. - Hümeyra, izin ver məndə bir - iki kəlimə danışım. Evli olduğumuz müdətdə belə bu qədər danışmamışdın. Xəzərin səsində, alışılmışın əksinə bir gülüş, bir zarafat hiss olunurdu. Bu məni həm sevindirmiş, həm də gülümsətmişdi. Deməli, bu evliliyin bitməsi ikimizində dəyişməyimizə səbəb olmuşdu. - Buyur, - Haqlısan, Hümeyra, əsas da mən… Sənin canını acıtmaq üçün nələr etdim. Bağışlanmalı birisi varsa, o da mənəm. - Mən səni bağışlamışam. - Mən də səni bağışlamışam. Hümeyra, mən aşiq oldum və yaxın zamanda yenidən ailə quracağam. Aşiq olduğumu başa düşdüyüm gün, səni bağışladım, heç bir günahın olmamasına rəğmən. - Çox sevindim, çox təbrik edirəm. Ümid edirəm, bu dəfə layiq olduğun xoşbəxtliyi yaşayarsan. - Sən də, Hümeyra. Kaş ki səhvimizdən ən başında dönə bilsəydik. - Yəqin qismətimiz belə imiş. - Çox sağ ol ki, zəng etdin. - Özünə yaxşı bax və çox xoşbəxt ol. - Sən də. Telefonu söndürdükdən sonra oturub ağlamağa başladım. Əslində, ağlamalı bir şey yox idi, əksinə sevinməli idim, çünki üstümdən böyük bir yük qalxmışdı. Amma mən dayanmadan hönkürürdüm. Xəzər də mənim kimi sevgisi sayəsəində dəyişməyə başlamışdı. Bu çox sevindirici hal idi. Ey eşq, sən nələrə qadir